Guitarra Triste
Ninguém consegue por muito forte que seja,
Alcançar o que deseja, seja qual for a ambição
Se não tiver dando forma ao seu valor
Uma promessa de amor que alimenta uma ilusão.
Uma mulher é como uma guitarra
Não é qualquer que a abraça e faz vibrar.
Mas quem souber na forma como agarra,
Prende-lhe a alma nas mãos que sabe tocar.
Por tal razão se engana facilmente
Um coração que queria ser feliz.
Guitarra triste que busca um confidente
Nas mãos de quem não sente o pranto que ela diz.
Não há ninguém que não peça à própria vida
A felicidade merecida por quem um dia nasceu.
E de tal forma a vida sabe mentir
O que a gente chega a sentir, o bem que ela não nos deu
Treurige Gitaar
Niemand kan, hoe sterk hij ook is,
Bereiken wat hij wil, wat zijn ambitie ook is.
Als hij zijn waarde niet vormgeeft,
Een belofte van liefde die een illusie voedt.
Een vrouw is als een gitaar,
Niet iedereen kan haar omarmen en laten trillen.
Maar wie weet hoe hij haar moet vasthouden,
Vast haar ziel in de handen die weten te spelen.
Om die reden wordt hij gemakkelijk bedrogen,
Een hart dat gelukkig wil zijn.
Treurige gitaar die een vertrouweling zoekt
In de handen van iemand die de tranen niet voelt die zij zegt.
Er is niemand die niet aan het leven vraagt
De geluk dat verdiend is door wie ooit geboren werd.
En zo weet het leven te liegen,
Wat we voelen, het goede dat het ons niet heeft gegeven.