Mariquinhas (Vou dar de beber à dor)
Foi no Domingo passado que passei
À casa onde vivia a Mariquinhas
Mas está tudo tão mudado
Que não vi em nenhum lado
As tais janelas que tinham tabuinhas
Do rés-do-chão ao telhado
Não vi nada, nada, nada
Que pudesse recordar-me a Mariquinhas
E há um vidro pegado e azulado
Onde havia as tabuinhas
Entrei e onde era a sala agora está
À secretária um sujeito que é lingrinhas
Mas não vi colchas com barra
Nem viola, nem guitarra
Nem espreitadelas furtivas das vizinhas
O tempo cravou a garra
Na alma daquela casa
Onde às vezes petiscávamos sardinhas
Quando em noites de guitarra e de farra
Estava alegre a Mariquinhas
As janelas, tão garridas que ficavam
Com cortinados de chita, às pintinhas
Perderam de todo a graça, porque é hoje uma vidraça
Com cercaduras de lata às voltinhas
E lá pra dentro quem passa
Hoje é pra ir aos penhores
Entregar ao usurário umas coisinhas
Pois chega a esta desgraça toda a graça
Da casa da Mariquinhas
Pra terem feito da casa o que fizeram
Melhor fora que a mandassem prás alminhas
Pois ser casa de penhor
O que foi viveiro de amor
É ideia que não cabe cá nas minhas
Recordações de calor
E das saudades o gosto eu vou procurar esquecer
Numas ginjinhas
Pois dar de beber à dor é o melhor
Já dizia a Mariquinhas
Pois dar de beber à dor é o melhor
Já dizia a Mariquinhas
Mariquinhas (Ik ga de pijn te drinken geven)
Het was afgelopen zondag dat ik langsging
Bij het huis waar Mariquinhas woonde
Maar alles is zo veranderd
Dat ik nergens kon vinden
Die ramen die ooit houten latten hadden
Van de begane grond tot het dak
Zag ik niets, niets, niets
Wat me aan Mariquinhas kon herinneren
En er is een ruit die vastzit en blauwachtig is
Waar ooit de houten latten waren
Ik ging naar binnen en waar de woonkamer was, zit nu
Achter een bureau een man die mager is
Maar ik zag geen dekens met randen
Geen viool, geen gitaar
Geen stiekeme blikken van de buren
De tijd heeft zijn klauwen gekrast
In de ziel van dat huis
Waar we soms sardines aten
Wanneer op nachten van gitaar en feesten
Mariquinhas vrolijk was
De ramen, zo kleurrijk als ze waren
Met gordijnen van stof met stippen
Hebben helemaal hun charme verloren, want het is nu een ruit
Met metalen omrandingen die draaien
En daarbinnen, wie er nu passeert
Gaat om naar de pandjeswinkel
Om wat spulletjes aan de woekeraar te geven
Want deze ellende heeft alle charme weggenomen
Van het huis van Mariquinhas
Als ze van het huis hebben gemaakt wat ze hebben gemaakt
Was het beter geweest als ze het naar de zielen hadden gestuurd
Want een pandjeshuis zijn
Wat ooit een broedplaats van liefde was
Is een idee dat hier niet in mijn hoofd past
Herinneringen van warmte
En de smaak van gemis ga ik proberen te vergeten
Met een paar ginjinha's
Want de pijn te drinken geven is het beste
Zei Mariquinhas altijd
Want de pijn te drinken geven is het beste
Zei Mariquinhas altijd
Escrita por: Marceneiro / S. Tavares