395px

Donker Genoeg

Amanda Lopiccolo

Dark Enough

There is a girl
In the front of my class
Who I swear I've never seen
Do anything but laugh

She's tall and she's smart
Beaultiful and strong
And When someone's down
She tries to fix what is wrong

How does someone so perfect
Feel so insecure
And to scar her skin with cuts and burns
And still want to hurt more
How does someone so loving
Learn to hate her own guts
Drawing a picture on her arms with a blade
As if her mind isn't dark enough

There is a girl
In the front of my class
Who's eyes are glazed over
Like newly cut glass

The gost of a smile
Hints at ger face
And she laughs as they tell her
Who's one first base

How does someone so perfect
Feel so insecure
And to scar her skin with cuts and burns
And still want to hurt more
How does someone so loving
Learn to hate her own guts
Drawing a picture on her arms with a blade
As if her mind isn't dark enough

There is a girl
In the front of my class
Who's so sad that you find it rare
To see her smile or laugh

Her friends tell her jokes
Like that one with the guy
But all she does is close her eyes
And enter her mind

How does someone so perfect
Feel so insecure
And to scar her skin with cuts and burns
And still want to hurt more
How does someone so loving
Learn to hate her own guts
Drawing a picture on her arms with a blade
As if her mind isn't dark enough
For her imperfections

There is a girl
In the front of my class
Who yesterday took
The breath that was her last

She wrote a few notes
"I'm sorry I didn't say
But my mind was messed up
You couldn't save me anyway
And to the girl in the back of the class
Who feels the way I did"

How does someone so perfect
Feel so insecure
And to scar her skin with cuts and burns
And still want to hurt more

Donker Genoeg

Er is een meisje
Voorin mijn klas
Die ik zwoer nog nooit heb gezien
Die iets anders doet dan lachen

Ze is lang en slim
Mooi en sterk
En als iemand zich slecht voelt
Probeert ze te fixen wat verkeerd is

Hoe kan iemand zo perfect
Zich zo onzeker voelen
En haar huid beschadigen met sneden en brandwonden
En toch meer pijn willen
Hoe kan iemand zo liefdevol
Haat leren voor haar eigen ik
Een tekening maken op haar armen met een mes
Alsof haar geest niet donker genoeg is

Er is een meisje
Voorin mijn klas
Haar ogen zijn dof
Als vers gesneden glas

De geest van een glimlach
Hint naar haar gezicht
En ze lacht als ze haar vertellen
Wie er op de eerste honk staat

Hoe kan iemand zo perfect
Zich zo onzeker voelen
En haar huid beschadigen met sneden en brandwonden
En toch meer pijn willen
Hoe kan iemand zo liefdevol
Haat leren voor haar eigen ik
Een tekening maken op haar armen met een mes
Alsof haar geest niet donker genoeg is

Er is een meisje
Voorin mijn klas
Die zo verdrietig is dat je het zeldzaam vindt
Om haar te zien glimlachen of lachen

Haar vrienden vertellen haar grappen
Zoals die over die gast
Maar alles wat ze doet is haar ogen sluiten
En haar geest binnengaan

Hoe kan iemand zo perfect
Zich zo onzeker voelen
En haar huid beschadigen met sneden en brandwonden
En toch meer pijn willen
Hoe kan iemand zo liefdevol
Haat leren voor haar eigen ik
Een tekening maken op haar armen met een mes
Alsof haar geest niet donker genoeg is
Voor haar imperfecties

Er is een meisje
Voorin mijn klas
Die gisteren nam
De adem die haar laatste was

Ze schreef een paar notities
"Het spijt me dat ik het niet zei
Maar mijn geest was in de war
Je kon me toch niet redden
En aan het meisje achterin de klas
Die zich voelt zoals ik deed"

Hoe kan iemand zo perfect
Zich zo onzeker voelen
En haar huid beschadigen met sneden en brandwonden
En toch meer pijn willen

Escrita por: Amanda Lopiccolo