Castillos
Hubo una vez un país de miel
Con tejados color bermellón
Donde yo era reina y él era el rey
En un reino de cuentos de amor
Mi mágico castillo en el aire
Brillaba transparente bajo el Sol
Hubo, luego, aquella tormenta cruel
Y el castillo, del aire, cayó
A la luz de un rayo, se abrió a mis pies
El abismo de su corazón
Entonces pude verlo tal cual era
Y lo que descubrí me destrozó
Mi rey era un monstruo de piedra
Con el corazón de piedra
Pagó por mi amor con piedras
Rompió mi ilusión con piedras
Yo fui una vez esa ingenua fiel
Que este cuento creyó realidad
Y pagué tan caro mi estupidez
Que no quiero atreverme a soñar
No quiero más castillos en el aire
Ni reyes que lastiman sin piedad
Mi rey era un monstruo de piedra
Con el corazón de piedra
Su amor siempre fue mentira
Castillos que hoy son ruinas
Kastelen
Er was eens een land van honing
Met daken in een vurige kleur
Waar ik de koningin was en hij de koning
In een koninkrijk van liefdesverhalen
Mijn magische kasteel in de lucht
Scheen helder onder de zon
Toen kwam die wrede storm
En het kasteel viel uit de lucht
Bij het licht van een bliksemflits
Opende zich de afgrond van zijn hart
Toen kon ik hem zien zoals hij was
En wat ik ontdekte, verwoestte me
Mijn koning was een monster van steen
Met een hart van steen
Hij betaalde voor mijn liefde met stenen
Verbrak mijn illusie met stenen
Ik was ooit die trouwe naïeve
Die dit verhaal als werkelijkheid geloofde
En ik betaalde zo duur voor mijn domheid
Dat ik niet meer durf te dromen
Ik wil geen kastelen in de lucht meer
Geen koningen die zonder genade kwetsen
Mijn koning was een monster van steen
Met een hart van steen
Zijn liefde was altijd een leugen
Kastelen die nu ruïnes zijn
Escrita por: Anahí Lucrecia Van Zandweghe / Miguel Atilio Boccadoro Hernández