Riazor
A medianoche en el acantilado
Yo llego tarde tú estás esperando ya
Frente a las olas imaginando como sería dar el salto
Hoy hace más de un millón de años
Nadamos en las playas de Riazor
Agosto de calor, septiembre de tormenta
Dos meses antes de que aparecieran
Aquellas manchas de marea negra
Entre tu corazón y mi cabeza
¿Qué ha sido de ti, de aquella canción,
De la horas muertas en tu habitación?
¿Quién dijo que no perdería el control
Cuando iba a camino de la destrucción?
Hoy vuelve a soplar ese viento del mar
Que nubla la mente y la vista
Prefiero saltar de una vez sin mirar y quiero que tú me sigas
(Y quiero que tú me sigas)
Siempre fumando como una posesa
Buscando vida en otros planetas
Obsesionada con ir más allá para alcanzar la emoción perfecta
Acaso sólo yo me daba cuenta
De que el octubre llegaría lo peor
Agosto de calor, septiembre de tormenta
Aún puedo ver a cámara lenta
Aquellos días de marea negra
Entre tu corazón y mi cabeza
¿Qué ha sido de ti, de aquella canción,
De la horas muertas en tu habitación?
¿Quién dijo que no perdería el control
Cuando iba a camino de la destrucción?
Hoy vuelve a soplar ese viento del mar
Que nubla la mente y la vista
Prefiero saltar de una vez sin mirar y quiero que tú me sigas
Riazor
Midden in de nacht op de klif
Kom ik te laat, jij wacht al hier
Voor de golven, dromend hoe het zou zijn om te springen
Vandaag is het meer dan een miljoen jaar geleden
Zwemden we op de stranden van Riazor
Augustus van de hitte, september van de storm
Twee maanden voordat ze verschenen
Die vlekken van zwarte zee
Tussen jouw hart en mijn hoofd
Wat is er van jou geworden, van dat lied,
Van de dode uren in jouw kamer?
Wie zei dat ik de controle niet zou verliezen
Toen ik op weg was naar de ondergang?
Vandaag waait die zeewind weer
Die de geest en het zicht vertroebelt
Ik spring liever in één keer zonder te kijken en ik wil dat jij me volgt
(En ik wil dat jij me volgt)
Altijd rokend als een bezetene
Zoekend naar leven op andere planeten
Geobsedeerd door verder te gaan om de perfecte emotie te bereiken
Was ik de enige die zich realiseerde
Dat oktober het slechtste zou brengen
Augustus van de hitte, september van de storm
Ik kan die dagen van zwarte zee
Nog steeds in slow motion zien
Tussen jouw hart en mijn hoofd
Wat is er van jou geworden, van dat lied,
Van de dode uren in jouw kamer?
Wie zei dat ik de controle niet zou verliezen
Toen ik op weg was naar de ondergang?
Vandaag waait die zeewind weer
Die de geest en het zicht vertroebelt
Ik spring liever in één keer zonder te kijken en ik wil dat jij me volgt.