Miedo (part. El Chojin)
¿Cómo te cuento mis miedos? ¿Por dónde empiezo?
Si estoy roto en pedacitos, aunque tú me veas completo
Y sé que lo último que tengo que hacer es quedarme quieto
Pero por mucho que corro, él sigue dentro
Vive conmigo
Imagina la satisfacción que siento en los ratitos que lo olvido
Lejos del ruido, lo pienso y respiro
Que igual soy especial por todas las veces que lo he sentido
A veces orgulloso, pienso en pasar página
A veces me rindo y pienso que viene tara'o de fábrica
Le perdí el miedo a las lágrimas
Ahora sé que un corazón no se congela, aunque viva en la Antártida
Y no es el miedo lo que me hace humano
Son las ganas de vencerlo las que me distinguen de una máquina
Volviendo al principio de la humanidad
Mi cuarto es un psiquiátrico deformando la realidad
Pero salgo ahí fuera y veo la verdad
Y tengo que seguir luchando por amor esa felicidad
Es ese ratito, no sé explicarlo
De repente me siento bien, sonrío y lo veo claro
Es como una fuerza que se puede sentir por todo el cuerpo poniéndote alas
Es como sonreír por el olor de un buen café por la mañana
Sin planes ni ganas, ni nada
Es como estar vivo cuando nunca lo estabas
Como volver a nacer y sentir que te necesitabas
Tengo miedo y aunque no sepa explicarlo
Quiero que sepas que tu compañía es casi un milagro
Siempre llego tarde, justo cuando ya no hay nadie
Pensando que merezco un poco más de tiempo
Pero el mundo va más rápido que yo
Y mis miedos me hacen caminar más lento
Y si de repente estoy ausente, no te enfades
Para tocar las estrellas, tengo que arreglar mi nave
Y hacer que llegue ese día perfecto en el que me encuentro
Y me siento normal por un momento
Y es que cuando me siento normal
Puedo tocar las nubes y apartarlas
Puedo llenar el cielo de bellas palabras
De golpe tengo planes y ganas
Como si por un día la alegría no me rechazara
Y es que cuando me siento normal
Puedo tocar las nubes y apartarlas
Puedo llenar el cielo de bellas palabras
De golpe tengo planes y ganas
Como si por un día la alegría no me rechazara
¿Cómo te cuento mis miedos? ¿Por dónde empiezo?
Si he pasado media vida fingiendo que no los tengo
Me dijeron, ser fuerte es esconderlos
Vívelos en silêncio, que nadie pueda verlos
Oculta tus complejos, haz que te vean contento
Los miedos van por dentro, nunca les hables de ellos
¿Y yo? Pillo y les creo
Así que llevo acumulándolos de forma insana desde pequeño
Y llega Ambkor y dice, ¿Hablamos de ello?
El reto es mucho más complejo que escribir un texto
Mis miedos me definen mejor que mis éxitos
Me muestran sin la armadura del ego del rapero
Temo el tiempo, no quiero hacerme viejo
Me aterra la idea de hacerle daño a los que quiero
Me muero cuando pienso que igual que tuvo un comienzo
Llegará el momento en que acabe el cuento
Y créeme, me avergüenzo de no ser capaz de lidiar con esto
Y me siento un fraude cuando les veo decir que soy un genio
Miedo a saber que un día van a ver que no es cierto
Que sólo era un tipo que se iba deshaciendo
Pero mientras siga siendo yo, una cosa os prometo
Si el miedo me hace ser mejor, lo acepto y me lo quedo
Porque el miedo fue el motor que me movió para cumplir mis sueños
El miedo a no llegar, eso me hizo un guerrero
Siempre llego tarde, justo cuando ya no hay nadie
Pensando que merezco un poco más de tiempo
Pero el mundo va más rápido que yo
Y mis miedos me hacen caminar más lento
Y si de repente estoy ausente, no te enfades
Para tocar las estrellas, tengo que arreglar mi nave
Y hacer que llegue ese día perfecto en el que me encuentro
Y me siento normal por un momento
Y es que cuando me siento normal
Puedo tocar las nubes y apartarlas
Puedo llenar el cielo de bellas palabras
De golpe tengo planes y ganas
Como si por un día la alegría no me rechazara
Y es que cuando me siento normal
Puedo tocar las nubes y apartarlas
Puedo llenar el cielo de bellas palabras
De golpe tengo planes y ganas
Como si por un día la alegría no me rechazara
Y es que cuando me siento normal
Puedo apartar las nubes y encender las luces de mi casa
Y sé que ayer no pude
Porque el miedo hunde cuando crees que abraza
Y es que cuando me siento normal
Puedo apartar las nubes y volar sin alas, es posible
Sé que el miedo huye cuando ve que sufres pero no te rindes
Angst (ft. El Chojin)
Hoe vertel ik je over mijn angsten? Waar begin ik?
Als ik in stukjes gebroken ben, ook al zie je me compleet
En ik weet dat het laatste wat ik moet doen is stil blijven staan
Maar hoe hard ik ook ren, hij blijft binnenin
Hij leeft met me mee
Stel je de voldoening voor die ik voel in de momenten dat ik het vergeet
Ver weg van het lawaai, denk ik eraan en adem ik in
Want misschien ben ik speciaal door alle keren dat ik het heb gevoeld
Soms trots, denk ik aan een nieuwe start
Soms geef ik op en denk ik dat ik met een defect ben geboren
Ik ben de angst voor tranen kwijt
Nu weet ik dat een hart niet bevriest, ook al leeft het in de Antarctis
En het is niet de angst die me menselijk maakt
Het zijn de wil om het te overwinnen die me onderscheidt van een machine
Terug naar het begin van de mensheid
Mijn kamer is een psychiatrische inrichting die de realiteit vervormt
Maar ik ga naar buiten en zie de waarheid
En ik moet blijven vechten voor die liefdevolle geluk
Het is dat moment, ik kan het niet uitleggen
Ineens voel ik me goed, glimlach ik en zie ik het helder
Het is als een kracht die je door je hele lichaam voelt, je geeft je vleugels
Het is als glimlachen om de geur van een goede koffie in de ochtend
Zonder plannen of zin, of iets
Het is als leven wanneer je nooit echt leefde
Als opnieuw geboren worden en voelen dat je jezelf nodig had
Ik heb angst en ook al kan ik het niet uitleggen
Ik wil dat je weet dat jouw gezelschap bijna een wonder is
Altijd kom ik te laat, net wanneer er niemand meer is
Denken dat ik iets meer tijd verdien
Maar de wereld gaat sneller dan ik
En mijn angsten laten me langzamer lopen
En als ik ineens afwezig ben, word niet boos
Om de sterren te raken, moet ik mijn schip repareren
En zorgen dat die perfecte dag komt waarop ik me vind
En me even normaal voel
En als ik me normaal voel
Kan ik de wolken aanraken en ze wegduwen
Kan ik de lucht vullen met mooie woorden
Ineens heb ik plannen en zin
Alsof de vreugde me op die dag niet afwijst
En als ik me normaal voel
Kan ik de wolken aanraken en ze wegduwen
Kan ik de lucht vullen met mooie woorden
Ineens heb ik plannen en zin
Alsof de vreugde me op die dag niet afwijst
Hoe vertel ik je over mijn angsten? Waar begin ik?
Als ik de helft van mijn leven heb gedaan alsof ik ze niet heb
Ze zeiden, sterk zijn is ze verbergen
Leef ze in stilte, zodat niemand ze kan zien
Verberg je complexen, laat ze je gelukkig zien
De angsten zitten van binnen, praat er nooit over
En ik? Ik ben een dief en geloof ze
Dus heb ik ze ongezond verzameld sinds ik klein was
En daar komt Ambkor en zegt, praten we erover?
De uitdaging is veel complexer dan een tekst schrijven
Mijn angsten definiëren me beter dan mijn successen
Ze tonen me zonder de wapenrusting van de ego van de rapper
Ik ben bang voor de tijd, ik wil niet oud worden
Ik ben doodsbang om de mensen van wie ik hou pijn te doen
Ik sterf als ik denk dat, net zoals het een begin had
Er een moment zal komen dat het verhaal eindigt
En geloof me, ik schaam me dat ik niet in staat ben om hiermee om te gaan
En ik voel me een oplichter als ik ze zie zeggen dat ik een genie ben
Bang om te weten dat ze op een dag zullen zien dat het niet waar is
Dat ik gewoon een kerel was die aan het afbrokkelen was
Maar zolang ik mezelf blijf, beloof ik jullie één ding
Als de angst me beter maakt, accepteer ik het en houd ik het vast
Want de angst was de motor die me voortstuwde om mijn dromen te vervullen
De angst om niet te slagen, dat maakte me een krijger
Altijd kom ik te laat, net wanneer er niemand meer is
Denken dat ik iets meer tijd verdien
Maar de wereld gaat sneller dan ik
En mijn angsten laten me langzamer lopen
En als ik ineens afwezig ben, word niet boos
Om de sterren te raken, moet ik mijn schip repareren
En zorgen dat die perfecte dag komt waarop ik me vind
En me even normaal voel
En als ik me normaal voel
Kan ik de wolken aanraken en ze wegduwen
Kan ik de lucht vullen met mooie woorden
Ineens heb ik plannen en zin
Alsof de vreugde me op die dag niet afwijst
En als ik me normaal voel
Kan ik de wolken aanraken en ze wegduwen
Kan ik de lucht vullen met mooie woorden
Ineens heb ik plannen en zin
Alsof de vreugde me op die dag niet afwijst
En als ik me normaal voel
Kan ik de wolken wegduwen en de lichten van mijn huis aanzetten
En ik weet dat ik gisteren niet kon
Omdat de angst je onderdompelt als je denkt dat het je omarmt
En als ik me normaal voel
Kan ik de wolken wegduwen en zonder vleugels vliegen, het is mogelijk
Ik weet dat de angst vlucht als ze ziet dat je lijdt maar niet opgeeft