Nocturnos de La Ventana
Al estanque se le ha muerto
Hoy una niña de agua.
Está fuera del estanque,
Sobre el suelo amortajada.
De la cabeza a sus muslos
Un pez la cruza, llamándola.
El viento le dice "niña"
Mas no puede despertarla.
El estanque tiene suelta
Su cabellera de algas
Y al aire sus grises tetas
Estremecidas de ranas.
Dios te salve. rezaremos
A nuestra señora de agua
Por la niña del estanque
Muerta bajo las manzanas.
Yo luego pondré a su lado
Dos pequeñas calabazas
Para que se tenga a flote,
¡ay! sobre la mar salada.
Nocturnes van het Venster
Het vijver is gestorven
Vandaag een watermeisje.
Ze ligt buiten de vijver,
Op de grond, gewikkeld.
Van haar hoofd tot aan haar dijen
Zwemt een vis, die haar roept.
De wind zegt "meisje"
Maar kan haar niet wekken.
De vijver heeft los
Haar haar van algen
En in de lucht haar grijze borsten
Trillen van de kikkers.
God zegene je, we bidden
Tot onze dame van water
Voor het meisje van de vijver
Dood onder de appels.
Ik zal dan naast haar leggen
Twee kleine pompoenen
Zodat ze drijft,
Ach! op de zoute zee.