Vou Dar De Beber A Dor
Foi no domingo passado que passei
À casa onde vivia a Mariquinhas
Mas está tudo tão mudado
Que não vi em nenhum lado
As tais janelas que tinham tabuínhas
Do rés-do-chão ao telhado
Não vi nada, nada, nada
Que pudesse recordar-me a Mariquinhas
E há um vidro pegado e azulado
Onde via as tabuínhas
Entrei e onde era a sala agora está
À secretária um sujeito que é lingrinhas
Mas não vi colchas com barra
Nem viola nem guitarra
Nem espreitadelas furtivas das vizinhas
O tempo cravou a garra
Na alma daquela casa
Onde às vezes petiscávamos sardinhas
Quando em noites de guitarra e de farra
Estava alegre a Mariquinhas
As janelas tão garidas que ficavam
Com cortinados de chita às pintinhas
Perderam de todo a graça
Porque é hoje uma vidraça
Com cercaduras de lata às voltinhas
E lá p�ra dentro quem passa
Hoje é p�ra ir aos penhores
Entregar ao usurário umas coisinhas
Pois chega a esta desgraça toda a graça
Da casa de Mariquinhas
Para terem feito da casa o que fizeram
Melhor for a que a mandassem p�rás alminhas
Pois ser casa de penhor
O que foi viver de amor
É ideia que não cabe cá nas minhas
Recordações do calor
E das saudades o gosto
Que eu vou procurer esquecer
Numas ginginhas
Pois dar de beber à dor é o melhor
Já dizia a Mariquinhas
Ik Geef De Pijn Te Drinken
Het was afgelopen zondag dat ik langsging
Bij het huis waar Mariquinhas woonde
Maar alles is zo veranderd
Dat ik nergens kon vinden
Die ramen die met planken waren bedekt
Van de begane grond tot het dak
Zag ik niets, niets, niets
Dat me aan Mariquinhas kon herinneren
En er is een ruit die vastzit en blauwachtig is
Waar ik de planken zag
Ik ging naar binnen en waar de woonkamer was, staat nu
Aan de bureau een kerel die mager is
Maar ik zag geen dekens met randen
Geen viool of gitaar
Geen stiekeme blikken van de buren
De tijd heeft zijn klauwen gekrast
In de ziel van dat huis
Waar we soms sardines aten
Wanneer Mariquinhas vrolijk was
Met gitaar en feest
Die zo vrolijke ramen die er waren
Met gordijnen van stippenstof
Hebben helemaal hun charme verloren
Want het is nu een ruit
Met metalen omrandingen die draaien
En daarbinnen, wie er passeert
Gaat nu naar de pandjeswinkel
Om wat spulletjes aan de woekeraar te geven
Want deze ellende heeft alle charme weggenomen
Van het huis van Mariquinhas
Wat ze met het huis hebben gedaan
Had beter kunnen worden afgebroken
Want een pandhuis zijn
Wat ooit van liefde leefde
Is een idee dat hier niet past in mijn
Herinneringen aan de warmte
En de smaak van het gemis
Dat ik ga proberen te vergeten
Met wat gin
Want de pijn te drinken is het beste
Dat zei Mariquinhas al.