Sacar La Voz
Respirar para sacar la voz
Despegar tan lejos como un águila veloz
Respirar un futuro esplendor
Cobra más sentido si lo creamos los dos
Liberarse de todo el pudor
Tomar de las riendas
No rendirse al opresor
Caminar erguido, sin temor
Respirar y sacar la voz
Uhh, uhh, uhhh
Tengo los bolsillos vacíos
Los labios partidos
La piel con escamas
Cada vez que miro hacia el vacío
Las suelas gastadas
Las manos atadas
La puerta de entrada siempre tuvo el cartel
Que dijo que estaba cerrada
Una espina clavada
Una herida infectada, entramada
Una rabia colmada
En el todo y en la nada
El paso torpe, al borde, sin acorde
Cada vez que pierdo el norte
Tengo la pérdida del soporte
El tiempo que clava
Me traba la daga
Me mata, filuda la flama, sin calma
Que de las manos se me escapa
Pero, tengo mi rincón florido
Sacar la voz
No estoy sola
Estoy conmigo
Liberarse de todo el pudor
Tomar de las riendas
No rendirse al opresor
Caminar erguido, sin temor
Respirar y sacar la voz
Uhh, uhh, uhhh
Tengo el amor olvidado
Cansado, agotado, botado
Al piso cayeron todos los fragmentos
Que estaban quebrados
El mirar encorvado
El puño cerrado
No tengo nada, pero nada
Suma en este charco
La mandíbula marcada
Palabra preparada
Cada letra afilada
Está en la cresta de la oleada
Sin pena ni gloria
Escribiré esta historia
El tema no es caerse
Levantarse es la victoria
Venir de vuelta
Abrir la puerta
Está resuelto
Estar alerta
Sacar la voz que estaba muerta
Y hacerla orquesta
Caminar, seguro, libre, sin temor
Respirar y sacar la voz
Liberarse de todo el pudor
Tomar de las riendas
No rendirse al opresor
Caminar erguido, sin temor
Respirar y sacar la voz
Uhh, uhh, uhhh
El tiempo clava la daga
Haga lo que haga uno
Estraga oportuno
Tú no cobras lo que el tiempo paga
Estraga saga tras saga
Raspa con su amarga espátula
Huérfano se hace de brújulas
Y lucidamente en celo
Blanca el arma, blanco el pelo
Su blanca cara de crápula
Ésta décima espinela
La que violeta cantaba
La de la sílaba octava del pateador
Vieja escuela
Y lo que duela, que duela
Si es que tiene que doler
La flama sin calma, que arder tenga
Que siga ardiendo
Que siga fosforeciendo
Si tiene que fosforecer
En un cordel
A colgar la copla
Que el viento mece
Que pocas veces merece
Cada pena
Suelta voz, cada tos
Pensando en sacar la voz
Uhh, uhh, uhhh
De Stem Laten Horen
Ademen om de stem te laten horen
Ver weg stijgen als een snelle adelaar
Ademen een schitterende toekomst
Krijgt meer betekenis als we het samen creëren
Zich bevrijden van alle schaamte
De teugels in handen nemen
Niet buigen voor de onderdrukker
Rechtdoor lopen, zonder angst
Ademen en de stem laten horen
Uhh, uhh, uhhh
Ik heb lege zakken
Gescheurde lippen
Huid met schubben
Elke keer als ik in de leegte kijk
Versleten zolen
Vastgebonden handen
De voordeur had altijd het bord
Dat zei dat hij gesloten was
Een doornenprik
Een geïnfecteerde wond, verstrikt
Een woede die zich ophoopt
In het alles en het niets
De onhandige stap, op de rand, zonder akkoord
Elke keer als ik het noorden verlies
Heb ik het verlies van steun
De tijd die steekt
Verhindert me met de dolk
Het doodt me, scherp de vlam, zonder rust
Die me uit handen glipt
Maar, ik heb mijn bloeiende hoek
De stem laten horen
Ik ben niet alleen
Ik ben bij mezelf
Zich bevrijden van alle schaamte
De teugels in handen nemen
Niet buigen voor de onderdrukker
Rechtdoor lopen, zonder angst
Ademen en de stem laten horen
Uhh, uhh, uhhh
Ik heb de liefde vergeten
Moegestreden, uitgeput, weggegooid
Alle fragmenten zijn op de grond gevallen
Die gebroken waren
De gebogen blik
De vuist gebald
Ik heb niets, maar niets
Tel in deze plas
De kaak gemarkeerd
Het woord voorbereid
Elke letter scherp
Staat op de top van de golf
Zonder schaamte of glorie
Ik zal dit verhaal schrijven
Het gaat niet om vallen
Opstaan is de overwinning
Terugkomen
De deur openen
Het is opgelost
Waakzaam zijn
De stem die dood was laten horen
En het een orkest maken
Lopen, zeker, vrij, zonder angst
Ademen en de stem laten horen
Zich bevrijden van alle schaamte
De teugels in handen nemen
Niet buigen voor de onderdrukker
Rechtdoor lopen, zonder angst
Ademen en de stem laten horen
Uhh, uhh, uhhh
De tijd steekt de dolk
Wat je ook doet
Verwoest op het juiste moment
Jij krijgt niet wat de tijd betaalt
Verwoest saga na saga
Schraapt met zijn bittere spatel
Wordt wees van kompassen
En helder in de jacht
Wit het wapen, wit het haar
Zijn witte criminele gezicht
Deze tiende spina
Die Violeta zong
Die van de achtste lettergreep van de schopper
Oude school
En wat pijn doet, laat het pijn doen
Als het pijn moet doen
De vlam zonder rust, dat het branden heeft
Dat het blijft branden
Dat het blijft fosforeren
Als het moet fosforeren
Aan een touw
De couplet ophangen
Die de wind wiegt
Die maar zelden verdient
Elke pijn
Laat de stem los, elke hoest
Denkend aan de stem te laten horen
Uhh, uhh, uhhh
Escrita por: Jorge Abner Drexler Prada, Ana Tijoux, Andres Celis Mujica, Tijoux Merino Anamaria