Acaecer
Avec toutes ces feuilles, je me ferai un cercueil
De chansons de tonne, oh, oh
Je me ferai un matelas
En papier sur nos petits toits
En pensant à toi, tu sais, à moi
C'est un petit délire, un petit faux rire
Au milieu de ce navire perdu, on est ici
Juste un petit faux rire
Un petit faux rire, un petit faux rire
Hay una que otra excepción pero todo sucede con práctica
(El suicidio, por ejemplo)
Sí, pero enfoquémonos en la práctica
La medida positiva que aguanta mi táctica
De disfrutar de tu error, sin derramar una lágrima
El amor de calidad es como una heroína
De esas que se inyecta, digo yo, y que también se termina
Me aburre la misma esquina
Me aburre el mundo y to' lo que patrocina
Tirémosle una bolsa de caca a esa vitrina
El otoño llueve hojas y no hay nadie que las escriba
El cielo te regala el gris y tú le haces la desconocida
Pero no le importa y se le olvida
Las nubes no están ofendidas
Yo miro como una vaca come pasto, tendida
Mientras otra le acaricia con su lengua tupida
Y que lo diga significa que, ahí, gusté de la vida
Y que la simpleza me encanta pa' mi trabajo de hormiga
Con misterio, pasión y canciones de intriga
De ficción transgresiva, relaciones obsesivas
Y cuando dije que me iba, era solo un intento de rima
Un comentario de retina
El invierno no contamina con alergia
Trae hojas y flechas, con ajo en la punta
Hechos y amores crueles e inútiles
Pero que, ni una historia queda deshecha
Si caen las hojas haré canciones con el sabor del otoño
(Avec toutes ces feuilles, avec toutes ces feuilles)
Me haré un colchón de papel y dormiré hasta que se seque el lodo
(Je me farei un matelas)
(Sur nos petit toits)
Pa' caminar sin mancharme
(C'est un petit délire)
Delirante, a mi modo
(Un petit faux rire)
Aislado en el campo
Hasta que pinchen el globo
Oh, oh, oh, oh
Oh, oh, oh, oh
Avec toutes ces feuilles
Avec toutes
Oh, oh, oh, oh
Oh, oh, oh, oh
Je me farei un matelas
Acaecer
Met al die bladeren maak ik een kist
Van tonnen vol liedjes, oh, oh
Maak ik een matras
Van papier op onze kleine daken
Denkend aan jou, weet je, aan mij
Het is een klein gekkigheidje, een klein vals lachje
Midden op dit verloren schip, hier zijn we
Gewoon een klein vals lachje
Een klein vals lachje, een klein vals lachje
Er zijn hier en daar uitzonderingen, maar alles gebeurt met oefening
(De zelfmoord, bijvoorbeeld)
Ja, maar laten we ons richten op de oefening
De positieve maat die mijn tactiek ondersteunt
Om van jouw fout te genieten, zonder een traan te laten
Kwaliteitsliefde is als heroïne
Van die die je injecteert, zeg ik, en die ook opraakt
Diezelfde hoek verveelt me
De wereld verveelt me en alles wat het sponsort
Laten we die vitrine een zak stront geven
De herfst laat bladeren vallen en niemand schrijft ze
De lucht geeft je het grijs en jij doet alsof je het niet kent
Maar het maakt niet uit en het vergeet het
De wolken zijn niet beledigd
Ik kijk hoe een koe gras eet, liggend
Terwijl een andere haar met haar dikke tong aait
En dat het gezegd wordt betekent dat, daar, ik genoot van het leven
En dat de eenvoud me bevalt voor mijn mierenwerk
Met mysterie, passie en intrigerende liedjes
Van transgressieve fictie, obsessieve relaties
En toen ik zei dat ik ging, was het gewoon een poging tot rijm
Een opmerking van de retina
De winter vervuilt niet met allergieën
Brengt bladeren en pijlen, met knoflook aan de punt
Wrede en nutteloze feiten en liefdes
Maar geen enkel verhaal blijft ongeschonden
Als de bladeren vallen, maak ik liedjes met de smaak van de herfst
(Met al die bladeren, met al die bladeren)
Maak ik een papieren matras en slaap tot de modder opdroogt
(Met een matras)
(Op onze kleine daken)
Om te lopen zonder me te vervuilen
(Het is een klein gekkigheidje)
Delirant, op mijn manier
(Een klein vals lachje)
Afgezonderd op het veld
Totdat ze de ballon prikken
Oh, oh, oh, oh
Oh, oh, oh, oh
Met al die bladeren
Met al die
Oh, oh, oh, oh
Oh, oh, oh, oh
Maak ik een matras
Escrita por: Ana Tijoux, Matias Castillo, Gabriel Paillao, Alfredo Tauber