El Extraño Viaje (part. Los Chikos del Maíz)
Me he despertado con resaca
Me siento cualquier cosa, menos libre
Me visto en silencio, me voy sin despedirme
El pecho me oprime, alfileres en mi cabeza
Robo una cerveza y tiro de kleenex
Y con torpeza latente desbarato tus planes
Piso las calles nuevamente como Pablo Milanés
Las personas son boomeranes
Pero aquellos años no volverán y en el fondo me jode
El bombo clap, el pergamino
El modo Kerouak en el camino
El refugiado, el palestino
Europa se blinda y nos llena de vergüenza compa'
Están lloviendo bombas en Yemen
Y parece que a nadie le importa
Cancelaron Treme y Netflix no me reconforta
Bailo si llueve, amores, trueque
Viviendo en una peli' de Michael Haneke
Tírame el break
El capitalismo es morir solos como Daniel Blake
La ley no es justa, reflejo del poder
Solo quiero amanecer lejos de tu pantalla
Quieres el lujo, el barco, la chica, la playa
Salir en los 40 y en televisión
Quieres el ticket, el pase a la fama
Yo de verdad, yo solo aspiro a tener clase como Emma Stone
Mi nombre es la vida y me quedé herida
Que caigan, que caigan, sus rejas, sus rejas
Cadenas, alambres, fronteras, fronteras
Mi sangre es bandera
Llevo mi pueblo, mi voz y mi tierra
Llevo, llevo mi tierra
Llevo, llevo mi tierra
Me he despertado con resaca
Oliendo a culpa
Heridas en la espalda y la cara sucia
Fuera oigo la lluvia
Se avecina una tormenta
Y tengo que salir a por el pan y a por respuestas
A pasear por las conciencias
Comprobar que todo es figurar y decadencia
Pero quedan quienes ven la belleza en este circo
En la solapa de un libro, en una copa de tinto
Sigo a mi instinto mucho antes que a las modas
Vivo en un conflicto continuo con mi persona
A veces me empeora, otras veces me hace resistir
Beber una cerveza y escribir otro hit
Si llega el fin que me pille entre tus piernas
O luchando en Cuba contra la amenaza externa
Ya nada me renta y ni me inquieta si el fin está cerca
Sin discos nuevos de Jay Dylan ni pelis de Bergman
Pero, mientras todo se descompone
Sueltan un break y mis renglones logran emociones
Mis canciones son el último refugio
Para este Quijote preso del júbilo, del infortunio
Con miedo a un futuro tan incierto
Y es que muchos quisieron darnos por muertos
Lo siento, Los Chikos del Maíz han vuelto
Celébralo como un golazo en el descuento
Mi nombre es la vida y me quedé herida
Que caigan, que caigan, sus rejas, sus rejas
Cadenas, alambres, fronteras, fronteras
Mi sangre es bandera
Llevo mi pueblo, mi voz y mi tierra
Llevo, llevo mi tierra
Llevo, llevo mi tierra
He despertado con más preguntas que respuestas
¿Cómo la cabeza puede caminar sin piernas?
Ya no bastan las canciones con consciencia
Ni los libros calman esta profunda pena
Llevo la impaciencia del niño buscando cruzar fronteras
Frente a la locura de cárceles en Texas
Donde quedaron consignas que cantaba Fuerza
Puño de libertad, parecen frases muertas
Fascismo en alza, humanidad de baja
Mediterráneo lloras y las murallas se anclan
Pero la esperanza no se tranza (engaña), avanza
Arriba vida que la justicia nos alcanza
Mi nombre es la vida y me quedé herida
Que caigan, que caigan, sus rejas, sus rejas
Cadenas, alambres, fronteras, fronteras
Mi sangre es bandera
Llevo mi pueblo, mi voz y mi tierra
Llevo, llevo mi tierra
Llevo, llevo mi tierra
De Vreemde Reis (ft. Los Chikos del Maíz)
Ik ben wakker geworden met een kater
Ik voel me van alles, behalve vrij
Ik kleed me in stilte aan, ga zonder afscheid
Mijn borst knelt, spelden in mijn hoofd
Ik steel een biertje en pak een tissue
En met onhandigheid verknal ik je plannen
Ik loop weer de straten op zoals Pablo Milanés
De mensen zijn boomerangs
Maar die jaren komen niet terug en dat doet me pijn
De bas klopt, het perkament
De Kerouac-stijl op de weg
De vluchteling, de Palestijn
Europa sluit zich af en vult ons met schaamte, maat
Er vallen bommen in Jemen
En het lijkt niemand te interesseren
Treme is gecanceld en Netflix troost me niet
Ik dans als het regent, liefdes, ruil
Leven in een film van Michael Haneke
Geef me een break
Het kapitalisme is alleen sterven zoals Daniel Blake
De wet is niet rechtvaardig, een reflectie van de macht
Ik wil gewoon ontwaken ver van jouw scherm
Je wilt de luxe, het schip, het meisje, het strand
Op de radio en op televisie komen
Je wilt het ticket, de toegang tot de roem
Ik streef echt alleen naar klasse zoals Emma Stone
Mijn naam is het leven en ik ben gewond
Laat ze vallen, laat ze vallen, hun hekken, hun hekken
Ketens, draden, grenzen, grenzen
Mijn bloed is vlag
Ik draag mijn volk, mijn stem en mijn land
Ik draag, ik draag mijn land
Ik draag, ik draag mijn land
Ik ben wakker geworden met een kater
Riekend naar schuld
Wonden op mijn rug en een vies gezicht
Buiten hoor ik de regen
Er komt een storm aan
En ik moet naar buiten voor brood en antwoorden
Om te wandelen door de gewetens
Controleren dat alles schijn en decadentie is
Maar er zijn er die de schoonheid in deze circus zien
In de kraag van een boek, in een glas rode wijn
Ik volg mijn instinct veel eerder dan de mode
Ik leef in een voortdurende strijd met mezelf
Soms maakt het me slechter, soms laat het me volhouden
Een biertje drinken en weer een hit schrijven
Als het einde komt, laat het me dan tussen jouw benen vangen
Of vechtend in Cuba tegen de externe dreiging
Niets levert me nog iets op en het maakt me niet uit of het einde dichtbij is
Geen nieuwe albums van Jay Dylan of films van Bergman
Maar terwijl alles uit elkaar valt
Geven ze een break en mijn regels brengen emoties
Mijn nummers zijn de laatste toevlucht
Voor deze Quijote gevangen in vreugde, in ongeluk
Bang voor een toekomst zo onzeker
En velen wilden ons al dood verklaren
Het spijt me, Los Chikos del Maíz zijn terug
Vier het als een doelpunt in de extra tijd
Mijn naam is het leven en ik ben gewond
Laat ze vallen, laat ze vallen, hun hekken, hun hekken
Ketens, draden, grenzen, grenzen
Mijn bloed is vlag
Ik draag mijn volk, mijn stem en mijn land
Ik draag, ik draag mijn land
Ik draag, ik draag mijn land
Ik ben wakker geworden met meer vragen dan antwoorden
Hoe kan het hoofd lopen zonder benen?
De nummers met bewustzijn zijn niet meer genoeg
En de boeken kalmeren deze diepe pijn niet
Ik draag de ongeduld van het kind dat grenzen wil oversteken
Tegenover de waanzin van gevangenissen in Texas
Waar leuzen zijn gebleven die Fuerza zong
Vist van vrijheid, het lijken dode zinnen
Fascisme in opkomst, menselijkheid in daling
Mediterrane, je huilt en de muren verankeren
Maar de hoop wordt niet verhandeld, het bedriegt niet, het gaat vooruit
Leef, want de gerechtigheid haalt ons in
Mijn naam is het leven en ik ben gewond
Laat ze vallen, laat ze vallen, hun hekken, hun hekken
Ketens, draden, grenzen, grenzen
Mijn bloed is vlag
Ik draag mijn volk, mijn stem en mijn land
Ik draag, ik draag mijn land
Ik draag, ik draag mijn land