La Bala
La pistola lo miraba fijamente bajo
El manto brillo cromo de su veneno
Un disparo repentino
Penetró cada partícula del aire luego se cayó
Se derramó la primera gota ya por la cien (x3)
Por la cien
La muerte lo miró de forma desafiante
Con la sangre entre los dientes
Y una oscuridad reinante
La bala entre tanto suspendida fija
Bailaba una asesinato girando sobre sí misma
Se perdió de vista la vida con su pista
Mientras un joven padece ante el deseo de conquista suelo
De rodilla su beso cambia lentamente del rojo al hielo
Angelitos de papel se han perdido por babel
Quien devolverá esta piel
La madre le suplica al coronel
La muerte es un carrusel
Fúnebre en su vaivén
Un juicio fina cruel
El ángel le suplica al coronel
Su mirada quedo congelada por el súbito sonido pulsante que lo valió
Hombre desplomado desangrado sin aliento quedo pálida la vida le falló
Se derramó la primera gota ya por la cien (x3)
Por la cien
Aquel cuerpo sin vida era su hijo maría estupefacta
Cayó al piso su rostro deformado se convirtió en un grito
Quedo solo un zumbido que significa (asesino)
La hora del deceso marcaba por un beso del adiós
De la madre perdida en desconsuelo hizo llover al cielo
Lágrimas del desierto y hasta la muerte se quedo callada por respeto
Angelitos de papel se han perdido por babel
Quien devolverá esta piel
La madre le suplica al coronel
La muerte es un carrusel
Fúnebre en su vaivén
Un juicio fina cruel
El ángel le suplica al coronel
Tiros suenan,
Muertes llevan
Polvos queman
Prakapampam(x4)
De Kogel
De pistool keek hem strak aan onder
De glanzende chroommantel van zijn gif
Een plotselinge schot
Penetreerde elke deeltje van de lucht en viel toen neer
De eerste druppel viel al op de honderd (x3)
Op de honderd
De dood keek hem uitdagend aan
Met het bloed tussen de tanden
En een heersende duisternis
De kogel, zo stilhangend
Danste een moord, draaiend om zichzelf
Het leven verdween uit zicht met zijn spoor
Terwijl een jonge man lijdt onder de drang naar verovering
Op zijn knieën verandert zijn kus langzaam van rood naar ijs
Engeltjes van papier zijn verloren in Babel
Wie zal deze huid teruggeven?
De moeder smeekt de kolonel
De dood is een carrousel
Funest in zijn schommelingen
Een wrede, eindige rechtspraak
De engel smeekt de kolonel
Zijn blik bleef bevroren door het plotselinge pulserende geluid dat hem kostte
Man neergestort, bloedend, zonder adem, het leven faalde hem bleek
De eerste druppel viel al op de honderd (x3)
Op de honderd
Dat levenloze lichaam was haar zoon, Maria verbijsterd
Viel op de grond, haar gezicht vervormd, werd een schreeuw
Er bleef alleen een zoem over dat betekent (moordenaar)
Het uur van de dood werd gemarkeerd door een kus van afscheid
Van de moeder, verloren in verdriet, liet het de hemel regenen
Tranen uit de woestijn en zelfs de dood bleef stil uit respect
Engeltjes van papier zijn verloren in Babel
Wie zal deze huid teruggeven?
De moeder smeekt de kolonel
De dood is een carrousel
Funest in zijn schommelingen
Een wrede, eindige rechtspraak
De engel smeekt de kolonel
Schoten klinken,
Doden brengen
Stof brandt
Prakapampam (x4)