Te Amo (canción Para Gritar)
Hoy al despertar por la mañana, descubrí que nada era igual.
no podía pronunciar tu nombre sin llorar, sin llorar.
Tuve mucho miedo del recuerdo
Tuve mucho miedo del dolor
Al pensar como seguir viviendo sin tu amor.
Pensar que te tuve, pensar que fui tuya
en un rito sublime, insolente y prohibido
mi cuerpo era una fiesta romántica en tus brazos
y hasta yo la luna acostada en nuestro lago
y no me importo el pecado que inventaron
me sentí pura, pura y tuya
Y ahora - como si me despertaran de golpe
ya no soy tuya porque no estás, y no te busco.
porque te amo y me enojo conmigo por amarte
porque te amo y no porque te extraño.
Hoy al despertar por la manana, descubrí que nada era igual.
no podíaa pronunciar tu nombre sin llorar, sin llorar.
Pensar que te tuve y que fuimos artesanos
en una historia diferente, en una historia de amor
así de simple, así de terrible
porque descubrí una palabra disfrazada de puñal
y de repente - adiós
y me venció el dolor, me gustaba decir tu nombre
y ya no puedo, a veces - hasta creo que está olvidado.
y de pronto lo recuerdo, y no lo digo, sigo llorando
a pesar de no tener lágrimas y te sigo esperando
porque te amo - y no, Dios mío - cuánto te amo.
Ik Hou Van Je (Een Lied Om Te Schreeuwen)
Vandaag, bij het ontwaken in de ochtend, ontdekte ik dat niets meer hetzelfde was.
Ik kon je naam niet uitspreken zonder te huilen, zonder te huilen.
Ik had veel angst voor de herinnering
Ik had veel angst voor de pijn
Als ik dacht aan hoe verder te leven zonder jouw liefde.
Denken dat ik je had, denken dat ik van jou was
In een sublieme, brutale en verboden ritueel
Was mijn lichaam een romantisch feest in jouw armen
En zelfs de maan lag in onze vijver
En het maakte me niet uit wat voor zonden ze verzonnen
Ik voelde me puur, puur en van jou.
En nu - alsof ik ineens wakker geschud word
Ben ik niet meer van jou omdat je er niet bent, en zoek ik je niet.
Omdat ik van je hou en ik ben boos op mezelf omdat ik van je hou
Omdat ik van je hou en niet omdat ik je mis.
Vandaag, bij het ontwaken in de ochtend, ontdekte ik dat niets meer hetzelfde was.
Ik kon je naam niet uitspreken zonder te huilen, zonder te huilen.
Denken dat ik je had en dat we ambachtslieden waren
In een ander verhaal, in een liefdesverhaal
Zo simpel, zo verschrikkelijk
Omdat ik een woord ontdekte vermomd als een dolk
En plotseling - vaarwel
En de pijn overweldigde me, ik vond het leuk om je naam te zeggen
En nu kan ik het niet meer, soms - geloof ik zelfs dat het vergeten is.
En plotseling herinner ik het me, en zeg ik het niet, ik blijf huilen
Ondanks dat ik geen tranen meer heb en ik blijf op je wachten
Omdat ik van je hou - en nee, mijn God - hoeveel ik van je hou.
Escrita por: Enrique Torres / Enrique Londaits