Cada una de tus cosas
Mirando el río una rumbita te escribí
mientras te esperaba,
con el pechito inquieto y alegre,
y un andar de no ser de acá.
De aquí no me moví de tu vértigo mío,
de tu sonrisa vertical, que misteriosa es una rosa de Hiroshima
y la rumba que hay.
La rumba se ríe, no sabe si es rumba,
será un momento nada más,
de eternidad, de esos que me das.
Todos los días, todos los segundos
infinitamente, la alegría de vivir,
el sentido que da la vida vivir contigo.
En el cielo, en el suelo, en cada una de tus cosas,
En el cielo, en el suelo, en cada una de tus cosas
Elk van jouw dingen
Kijkend naar de rivier schreef ik een rumbita voor je
terwijl ik op je wachtte,
met een onrustig en vrolijk hart,
en een manier van lopen die hier niet thuis hoort.
Hier ben ik niet weggegaan van jouw duizeling,
von jouw verticale glimlach, die mysterieus is als een roos uit Hiroshima
en de rumba die er is.
De rumba lacht, weet niet of het rumba is,
het zal maar een moment zijn,
von die eeuwigheid, van die momenten die jij me geeft.
Elke dag, elke seconde
oneindig, de vreugde van het leven,
de betekenis die het leven heeft om met jou te leven.
In de lucht, op de grond, in elk van jouw dingen,
In de lucht, op de grond, in elk van jouw dingen
Escrita por: Andrés Calamaro