Que ritmo triste
Ocurrió un milagro acá en mi propia casa,
en mi doméstico estudio de grabaciones,
cosas que siempre pasan en los estudios de todo calibre,
se borra una grabación, ¿verdad?
Bueno, ok…
Parece que había borrado una grabación de blues, de tristezas.
Estaba grabando la siguiente base,
también de rythm & blues,
cuando de repente empezó a escucharse,
cantando, al lado mío, entre los instrumentos,
la voz anterior en coordinación perfecta.
¿Entendés?
Una aguja en un pajar,
una oportunidad entre un millón.
Un milagro de blues
yo que era un hombre de poca fe, pero
el blues esa música descendiente directa de esclavos
que se yo, le di un poco y me dio algo a cambio.
Por eso dedico todas mis notas a los amigos ausentes
y a los grandes bluseros que... parecen que me están mirando.
Que ritmo triste, solo me acompaña el ruido del colectivo.
Que ritmo triste, soy como un canario sin alpiste.
Tengo mi alma en venta y el colectivo 60.
Hoy, recién hoy me miro en el espejo
y digo ¿para que viniste? ¿a dónde fuiste?
Y los pasajeros del Titanic, que son el coro, contestan
Que ritmo triste, todavía estoy vivo,
me lo recuerda el colectivo.
El viento arrasó al jardín definitivo y al nido.
No estoy solo, está el colectivo con su ruido,
esa especie de suspiro de aire comprimido,
como afligido.
Chau 60, no digas que no te tuve en cuenta.
Prefiero tu suspiro mucho más que a la sirena.
Pregunta: ¿Por qué le habrán puesto sirena?
Qué pena recordar a la sirenas cada vez
que pasan los bomberos o la poli o la ambulancia,
los pasajeros del Titanic que son el coro
contestan con elegancia:
Señora, que ritmo triste,
a tu corazón le está sobrando un bandoneón.
A tu corazón le sobra un bandoneón,
dice el coro fundido en plata y oro,
diamantes como los de antes.
¿Está roto?
¿Es el corazón o el mate?
Matate o aguantate.
Canta el coro sin ninguna clase de decoro.
El coro será despedido.
Prefiero el ruido de la esquina,
el suspiro hidráulico del 60 repite
su lenta pero maravillosa melodía
que mejor acompaña a este ritmo triste.
Que es de todos.
Wat een treurig ritme
Er gebeurde een wonder hier in mijn eigen huis,
en in mijn thuisstudio voor opnames,
het zijn dingen die altijd gebeuren in studio's van alle soorten,
wordt een opname gewist, toch?
Nou, oké…
Het lijkt erop dat ik een bluesopname had gewist, van verdriet.
Ik was bezig met het opnemen van de volgende basis,
ook van rhythm & blues,
toen ik plotseling begon te horen,
zingen, naast mij, tussen de instrumenten,
de vorige stem in perfecte coördinatie.
Begrijp je?
Een speld in een hooiberg,
een kans van een miljoen.
Een blueswonder
ik, die een man van weinig geloof was, maar
de blues, die muziek die rechtstreeks afstamt van slaven
weet ik veel, ik gaf een beetje en kreeg iets terug.
Daarom wijd ik al mijn noten aan de afwezig vrienden
en aan de grote bluesmuzikanten die... lijken te kijken.
Wat een treurig ritme, alleen het geluid van de bus houdt me gezelschap.
Wat een treurig ritme, ik ben als een kanarie zonder zaad.
Ik heb mijn ziel te koop en de bus 60.
Vandaag, pas vandaag kijk ik in de spiegel
en zeg ik, waarom ben je gekomen? Waar ben je heen gegaan?
En de passagiers van de Titanic, die het koor zijn, antwoorden
Wat een treurig ritme, ik ben nog steeds in leven,
dat herinnert de bus me aan.
De wind heeft de definitieve tuin en het nest verwoest.
Ik ben niet alleen, de bus is er met zijn geluid,
die soort van zucht van samengeperste lucht,
als verdrietig.
Dag 60, zeg niet dat ik je niet in gedachten had.
Ik geef de voorkeur aan jouw zucht veel meer dan aan de sirene.
Vraag: Waarom hebben ze het sirene genoemd?
Wat jammer om aan de sirenes te denken elke keer
als de brandweer of de politie of de ambulance voorbijrijden,
de passagiers van de Titanic die het koor zijn
antwoorden met elegantie:
Mevrouw, wat een treurig ritme,
je hart heeft een bandoneon over.
Je hart heeft een bandoneon over,
zegt het koor versmolten in zilver en goud,
diamanten zoals vroeger.
Is het kapot?
Is het het hart of de mate?
Dood jezelf of houd vol.
Zingt het koor zonder enige vorm van fatsoen.
Het koor zal worden ontslagen.
Ik geef de voorkeur aan het geluid van de hoek,
de hydraulische zucht van de 60 herhaalt
zijn langzame maar prachtige melodie
die beter past bij dit treurige ritme.
Wat van iedereen is.