Corte de Huracan
Otra vez el huracán conoce su conciencia,
como le pasó a Juan
el super "qué dirán", la culpa destilada en cubas de roble,
y las palabritas que ahora resultan demasiado nobles,
y el dedo que lo acusa, todo es al pedo,
cómo preparar una confesión si sólo fue animalización.
Somos resultado de la suma de sangre y espuma,
de las ganas contenidas de garchar de nuestros anteriores.
¿Qué honores esperan los animales
al hacerse cargo del asco de la sociedad?
de lo más prohibido.
Nadie los va a aplaudir,
ojalá los ensucie el olvido.
Se dan cuenta, pero prefieren reír que llorar,
sacar pecho de vampiro, o pegarse un tiro, o no, o no...
Debe ser el corte, ese nuevo corte careta,
debe ser la anfeta,
una conveniente conclusión
para una canción.
Snede van de Orkaan
Weer kent de orkaan zijn bewustzijn,
zoals het Juan overkwam
het super "wat zullen ze zeggen", de schuld gedestilleerd in eiken vaten,
en de woordjes die nu te nobel blijken,
en de vinger die hem beschuldigt, alles is voor niets,
hoe bereid je een bekentenis voor als het alleen maar diereninstinct was.
We zijn het resultaat van de som van bloed en schuim,
van de ingehouden drang om te neuken van onze voorgangers.
Welke eer verwachten de dieren
als ze de walging van de maatschappij op zich nemen?
Van het meest verboden.
Niemand gaat ze applaudisseren,
hoop dat de vergetelheid ze vuil maakt.
Ze realiseren het zich, maar ze lachen liever dan te huilen,
met een vampierborst vooruit, of zichzelf een kogel geven, of niet, of niet...
Het moet de snede zijn, die nieuwe nep-sneef,
het moet de amfetamine zijn,
een handige conclusie
voor een lied.