395px

De Rijmen

Andrés Calamaro

Las Rimas

Usamos apellidos en este desmadre
Y honramos la memoria de nuestro padre
Porque la foto necesita un nuevo encuadre
Porque no tengo ni un perro que me ladre

En el mapa de los caminos perdidos
Tengo las manos y los pies dormidos
Si no tengo el gusto, no tengo enemigos
Poca peluza para demasiados ombligos

Respeto a los de la vereda de enfrente
Y doblo cucharas con la mente
Vivo tranquilo como en medio oriente
Lo bueno de estar solo es que la soledad no miente

No es el cuento chino, me importa un pimiento
No guardo rencores, pero nunca miento
Me tiré cinco años sin salir de mi departamento
Durmiendo poco y nada pero sin recomordimiento

Somos la rabia, somos la gente
Primero te lavas la boca con detergente
Respetamos al que sabe respetar naturalmente
Y toleramos al que piensa diferente

No salgo de casa pero soy bueno
Puedo rimar con azúcar, puedo rimar con veneno
El amor en tiempos de ibuprofeno
Tiene cobertura pero no tiene relleno

(Las rimas, las rimas)

Tiene cobertura, pero no tiene relleno
Gas pimienta en la escalera del congreso
Pidieron queso y le rompieron un hueso
No hay camino que no empiece con un beso
Pero vas a terminar sintiéndote preso

Preso de los mimos y de los cumpleaños
Pensando quien va a pagar los daños
Y no te pesan las pajas, te pesan los años
Y los reflejos del espejo son extraños

Parecia que los tengo bien usado
Pero quiero mi lanza romana en el costado
No soy el nazareno en la cruz clavado
El museo del Prado es todo falsificado

Esto no es un campo de concentraciones
No me acuerdo la letra de ninguna de mis canciones
Ya no tengo tiempo para mas emociones
Mis amigos son asaltantes de camiones

A dónde quiero llegar con esto, mis amigos
Demasiada peluza para muy pocos ombligos
Si puedo, despierto a los cerebros dormidos
Que vuelvan los hijos y los nietos perdidos

De Rijmen

We gebruiken achternamen in deze chaos
En eren de herinnering van onze vader
Want de foto heeft een nieuw kader nodig
Want ik heb geen hond die me blaft

Op de kaart van de verloren wegen
Heb ik mijn handen en voeten verdoofd
Als ik geen smaak heb, heb ik geen vijanden
Weinig haar voor te veel navel

Respect voor die aan de overkant
En ik buig lepels met mijn geest
Ik leef rustig zoals in het Midden-Oosten
Het goede van alleen zijn is dat de eenzaamheid niet liegt

Het is geen Chinees verhaal, het kan me niet schelen
Ik koester geen wrok, maar ik lieg nooit
Ik heb vijf jaar binnen gezeten zonder mijn appartement te verlaten
Weinig slaap, maar zonder spijt

Wij zijn de woede, wij zijn het volk
Eerst was je mond met schoonmaakmiddel
We respecteren wie respect weet te geven
En tolereren wie anders denkt

Ik ga niet naar buiten, maar ik ben goed
Ik kan rijmen met suiker, ik kan rijmen met gif
De liefde in tijden van ibuprofen
Heeft dekking maar geen vulling

(De rijmen, de rijmen)

Heeft dekking, maar geen vulling
Pimentagas in de trap van het congres
Ze vroegen om kaas en braken een bot
Er is geen pad dat niet begint met een kus
Maar je gaat je uiteindelijk gevangen voelen

Gevangen door de knuffels en de verjaardagen
Denken wie de schade gaat betalen
En de onzin weegt niet, de jaren wegen
En de reflecties in de spiegel zijn vreemd

Het leek alsof ik ze goed gebruikte
Maar ik wil mijn Romeinse lans aan mijn zij
Ik ben niet de Nazarener aan het kruis
Het Prado-museum is allemaal vervalst

Dit is geen concentratiekamp
Ik herinner me de tekst van geen van mijn nummers
Ik heb geen tijd meer voor emoties
Mijn vrienden zijn vrachtwagenrovers

Waar wil ik met dit alles naartoe, vrienden
Te veel haar voor te weinig navel
Als ik kan, wek ik de slapende hersenen
Laat de verloren kinderen en kleinkinderen terugkomen

Escrita por: