El Hombre Que Escaló Murallas
Entre las montañas y un lugar
Vivía un hombre junto al mar
Donde se decía que los hombres nunca lloran
Donde las espinas se guardaban en las sombras
Y de las batallas que vivió
No existen fotografías
Ni medallas, ni trofeos, ni repisas
Solamente le quedaron las heridas
Tal vez el silencio lo cubrió
De todo lo que sentía
No contaba nunca nadie su dolor
En el pueblo muchos le tenían pavor
Y es que así aprendió a defenderse de la vida
Una mano con su escudo y la otra en su familia
Con batallas escondidas caminando cuesta arriba
Intentando que sus hijos aprendieran qué es la vida
Él hacía todo lo que estaba en sus manos
Él peleaba con dragones
En su casa con un mago
Que cantaba
Lo que el corazón callaba
Ese hombre escaló murallas sin que nadie se enterara
Ese hombre levantó su casa desde cada madrugada
Ese hombre recibió las flechas que llegaban a la puerta
Y mirando hacia su casa donde estaba su familia
Con las flechas en la espalda y sin quejarse de la herida
Sonreía
Con la mirada de un hombre
Con el corazón de un niño
No diré que era perfecto
Él también sentía miedo
También era vulnerable
Y no tenía superpoderes
Pero ahora más que nunca
Sé que él era un superhéroe
Y de carácter fuerte, pero el alma alegre
Disfrutaba a sus amigos, a su esposa y a sus hijos
Y con una carcajada inconfundible
En el pueblo se sabía que llegabas y reía
Y él hacía todo lo que estaba en sus manos
Descifrando sus fantasmas
Entendiendo a ese mago que cantaba
Lo que el corazón callaba
Ese hombre escaló murallas sin que nadie se enterara
Ese hombre levantó su casa desde cada madrugada
Ese hombre recibió las flechas que llegaban a la puerta
Y mirando hacia su casa donde estaba su familia
Con las flechas en la espalda y sin quejarse de la herida
Sonreía
Ese hombre escaló murallas sin que nadie se enterara
Ese hombre levantó su casa desde cada madrugada
Ese hombre recibió las flechas que llegaban a la puerta
Y mirando hacia su casa donde estaba su familia
Con las flechas en la espalda y sin quejarse de la herida
Sonreía
De Man Die Muren Beklom
Tussen de bergen en een plek
Woonde een man naast de zee
Waar men zei dat mannen nooit huilen
Waar de doornen in de schaduw werden bewaard
En van de gevechten die hij voerde
Bestaan geen foto's
Geen medailles, geen trofeeën, geen planken
Alleen de wonden bleven bij hem
Misschien bedekte de stilte hem
Van alles wat hij voelde
Niemand vertelde ooit zijn pijn
In het dorp had men veel angst voor hem
En zo leerde hij zich te verdedigen tegen het leven
Een hand met zijn schild en de andere bij zijn gezin
Met verborgen gevechten omhoog lopend
Proberend dat zijn kinderen leerden wat het leven is
Hij deed alles wat in zijn macht lag
Hij vocht met draken
In zijn huis met een tovenaar
Die zong
Wat het hart verstopte
Die man beklom muren zonder dat iemand het merkte
Die man bouwde zijn huis elke ochtend opnieuw op
Die man ontving de pijlen die bij de deur kwamen
En kijkend naar zijn huis waar zijn gezin was
Met de pijlen op zijn rug en zonder te klagen over de wond
Glimlachte hij
Met de blik van een man
Met het hart van een kind
Ik zal niet zeggen dat hij perfect was
Hij voelde ook angst
Hij was ook kwetsbaar
En had geen superkrachten
Maar nu meer dan ooit
Weet ik dat hij een superheld was
En met een sterk karakter, maar een blije ziel
Genoot hij van zijn vrienden, zijn vrouw en zijn kinderen
En met een onmiskenbare lach
Wist het dorp dat je aankwam en hij lachte
En hij deed alles wat in zijn macht lag
Deel van zijn spoken ontcijferend
Begrijpend die tovenaar die zong
Wat het hart verstopte
Die man beklom muren zonder dat iemand het merkte
Die man bouwde zijn huis elke ochtend opnieuw op
Die man ontving de pijlen die bij de deur kwamen
En kijkend naar zijn huis waar zijn gezin was
Met de pijlen op zijn rug en zonder te klagen over de wond
Glimlachte hij
Die man beklom muren zonder dat iemand het merkte
Die man bouwde zijn huis elke ochtend opnieuw op
Die man ontving de pijlen die bij de deur kwamen
En kijkend naar zijn huis waar zijn gezin was
Met de pijlen op zijn rug en zonder te klagen over de wond
Glimlachte hij