Barquito de Papel
Navegando por tu piel
Yo puse un “te amo” en barquitos de papel
Le pedí al cielo una nube para hacerte una cama por si un día llegabas tú
Le he pedido al Eden
Que se mude a tu a tu ventana una mañana como ayer
Cuando dijiste te amo
Y el rocío de tus labios hizo que me devolviera por completo a aquella vez
Dejaste de vació y soledad
Un espacio que aunque intente es imposible de llenar
Mi vida siente que no aguanto más
Tu recuerdo es la constante de mi duro caminar
Y es que sin ti ésta vida me resisto a navegar
Me perdí en el norte de tus ojos
Ha subido la marea y tengo la dura tarea
De calmar hoy mis antojos
Mis locuras y emociones
Tengo una brújula rota buscando llenar rincones
Que dejaste de vació y soledad
Un espacio que aunque intente es imposible de llenar
Mi vida siente que no aguanto más
Tu recuerdo es la constante de mi duro caminar
Y es que sin ti ésta vida me resisto a navegar
Es un puerto inalcanzable
Tu amor es indomable como las olas del mar
Prefiero seguir siendo aquel velero
Que va dejando un te quiero en cada playa a donde va
Dejaste de vació y soledad
Un espacio que aunque intente es imposible de llenar
Mi vida siente que no aguanto más
Tu recuerdo es la constante de mi duro caminar
Y es que sin ti… ésta vida me resisto… a navegar
Papieren Bootje
Varend over jouw huid
Zette ik een "ik hou van je" in papieren bootjes
Ik vroeg de hemel om een wolk om een bed voor je te maken, voor als je ooit zou komen
Ik heb het Eden gevraagd
Of het naar jouw raam kan verhuizen, een ochtend zoals gisteren
Toen je zei dat je van me hield
En de dauw van je lippen me helemaal terugbracht naar die tijd
Je liet een leegte en eenzaamheid achter
Een ruimte die, hoe ik ook probeer, onmogelijk te vullen is
Mijn leven voelt dat ik niet meer kan
Jouw herinnering is de constante van mijn zware pad
En zonder jou weiger ik deze leven te navigeren
Ik ben verdwaald in het noorden van jouw ogen
De zee is gestegen en ik heb de zware taak
Om vandaag mijn verlangens te stillen
Mijn gekte en emoties
Ik heb een kapotte kompas die zoekt naar het vullen van hoeken
Die je achterliet van leegte en eenzaamheid
Een ruimte die, hoe ik ook probeer, onmogelijk te vullen is
Mijn leven voelt dat ik niet meer kan
Jouw herinnering is de constante van mijn zware pad
En zonder jou weiger ik deze leven te navigeren
Het is een onbereikbare haven
Jouw liefde is onbedwingbaar als de golven van de zee
Ik geef er de voorkeur aan om die zeilboot te blijven
Die een "ik hou van je" achterlaat op elk strand waar hij komt
Je liet een leegte en eenzaamheid achter
Een ruimte die, hoe ik ook probeer, onmogelijk te vullen is
Mijn leven voelt dat ik niet meer kan
Jouw herinnering is de constante van mijn zware pad
En zonder jou… weiger ik… deze leven te navigeren