Y En Tu Ventana
Ah, yey-yey-yey-yey
Y es que ella no sabe lo que es el amor
Solo sabe de golpes y desolación
En su cara refleja la pena y el dolor
Y es que ella, ella
No conoce aquel hombre que un día la enamoró
Duele más el sufrimiento que cualquier moratón
Se refugia en su alma de cualquier chaparrón
Y es que ella, ella
Y en tu cocina tan prisionera de tu casa
En la cocina, donde los días pasaran como rutina
Donde su siesta es la paz de tu armonía
Y en tu ventana gritas al cielo pero lo dices callada
No vaya a ser que se despierte el que maltrata
Cada sentido y cada gesto de tu alma
Lo que daría yo
Por cambiar su temor por una estrella
Donde sin golpes viviera ella sola
Lo que daría yo
Por parar su reloj en madrugada
Pa' que durmiera tranquila y sola
De verse sola perdida en el infierno
Con lo calentito que se está allí en invierno
Pero prefiere mil veces sus sueños
Antes de verse sola en su adentro
Y en tu cocina, tan prisionera de tu casa
En la cocina donde los días pasarán como rutina
Donde su siesta es la paz de tu armonía
Y en tu ventana gritas al cielo pero lo dices callada
No vaya a ser que se despierte el que maltrata
Cada sentido y cada gesto de tu alma
Lo que daría yo por cambiar su temor
Por una estrella donde sin golpes viviera ella sola
Lo que daría yo por parar su reloj
En madrugada pa' que durmiera tranquila y sola
Lo que daría yo por cambiar su temor
Por una estrella donde sin golpes viviera ella sola
Lo que daría yo por parar su reloj en madrugada
Pa' que durmiera tranquila y sola
En Jouw Raam
Ah, ja-ja-ja-ja
En ze weet niet wat liefde is
Alleen maar van klappen en wanhoop
Op haar gezicht zie je de pijn en het verdriet
En ze, zij
Kent die man niet die haar ooit verliefd maakte
Het lijden doet meer pijn dan welke blauwe plek dan ook
Ze zoekt schuilplaats in haar ziel voor elke bui
En ze, zij
En in jouw keuken zo gevangen in jouw huis
In de keuken, waar de dagen als een routine voorbijgaan
Waar haar middagdutje de rust van jouw harmonie is
En bij jouw raam schreeuw je naar de hemel maar je zegt het stil
Laten we hopen dat de kwelgeest niet ontwaakt
Elke zintuig en elke gebaar van jouw ziel
Wat zou ik geven
Om haar angst te ruilen voor een ster
Waar ze zonder klappen alleen zou kunnen leven
Wat zou ik geven
Om haar klok stil te zetten in de vroege ochtend
Zodat ze rustig en alleen kan slapen
Om alleen verloren in de hel te zijn
Met hoe fijn het daar is in de winter
Maar ze verkiest duizend keer haar dromen
Voordat ze alleen in zichzelf kijkt
En in jouw keuken, zo gevangen in jouw huis
In de keuken waar de dagen als een routine voorbijgaan
Waar haar middagdutje de rust van jouw harmonie is
En bij jouw raam schreeuw je naar de hemel maar je zegt het stil
Laten we hopen dat de kwelgeest niet ontwaakt
Elke zintuig en elke gebaar van jouw ziel
Wat zou ik geven om haar angst te ruilen
Voor een ster waar ze zonder klappen alleen zou kunnen leven
Wat zou ik geven om haar klok stil te zetten
In de vroege ochtend zodat ze rustig en alleen kan slapen
Wat zou ik geven om haar angst te ruilen
Voor een ster waar ze zonder klappen alleen zou kunnen leven
Wat zou ik geven om haar klok stil te zetten in de vroege ochtend
Zodat ze rustig en alleen kan slapen