La leñera
India bronceada por las tormentas,
muy lastimada por el dolor.
fiel compañera de las quebradas,
hija del cerro, india mancay.
Y por delante van los burritos,
tristes, callados, van y van.
De rato en rato se escucha el arre
de la leñera que va detrás.
A las montañas, cumbres, sendero,
sólo su abarca saben pisar.
Es azotada por la pobreza
con su destino de arrear y arrear.
De Houthakker
Indiase bruin door de stormen,
zeer gekwetst door de pijn.
trouwe metgezel van de kloven,
dochter van de heuvel, Indiase mancay.
En voorop gaan de ezeltjes,
verdrietig, stil, gaan ze maar door.
Af en toe hoor je het geroep
van de houthakker die erachteraan komt.
Naar de bergen, toppen, paden,
alleen hun sandalen weten de weg.
Ze wordt gestraft door de armoede
met haar lot om te drijven en te drijven.
Escrita por: Alfredo Domínguez