El choclo (Villoldo)
De un grano nace la planta
que más tarde nos da el choclo
por eso de la garganta
dijo que estaba humilloso.
Y yo como no soy otro
más que un tanguero de fama
murmuro con alborozo
está muy de la banana.
Hay choclos que tienen
las espigas de oro
que son las que adoro
con tierna pasión,
cuando trabajando
llenito de abrojos
estoy con rastrojos
como humilde peón.
De lavada enrubia
en largas quedejas
contemplo parejas
si es como crecer,
con esos bigotes
que la tierra virgen
al noble paisano
le suele ofrecer.
A veces el choclo
asa en los fogones
calma las pasiones
y dichas de amor,
cuando algún paisano
lo está cocinando
y otro está cebando
un buen cimarrón.
Luego que la humita
está preparada,
bajo la enramada
se oye un pericón,
y junto al alero,
de un rancho deshecho
surge de algún pecho
la alegre canción.
De maïs (Villoldo)
Uit een korrel groeit de plant
Die ons later maïs zal geven
Daarom zei hij met zijn keel
Dat hij zich vernederd voelde.
En ik, omdat ik niemand anders ben
Dan een beroemde tangomuzikant
Flonker ik met vreugde
Het is heel erg van de banaan.
Er zijn maïskolven die hebben
De aren van goud
Die zijn degenen die ik aanbid
Met tedere passie,
Wanneer ik werkend
Vol met doorns
Ben met stro
Als een bescheiden arbeider.
Van gewassen blond
In lange vlechten
Bezie ik koppels
Als het is om te groeien,
Met die snorren
Die de ongerepte aarde
Aan de nobele boer
Gewoonlijk biedt.
Soms wordt de maïs
Geroosterd op de vuren
Stilt de passies
En de vreugden van de liefde,
Wanneer een boer
Het aan het koken is
En een ander inschenkt
Een goede cimarrón.
Nadat de humita
Is bereid,
Onder de takken
Hoort men een pericón,
En naast de overkapping,
Van een vervallen schuur
Stijgt uit een borst
Het vrolijke lied.