La canción de los dos
Yo te llevo siempre en mi cabeza bien amada desde siempre,
Y en la muchedumbre de miradas si me pierdo es para verte,
Preso del encanto en el que muero cuando nazco de tu vientre,
doy mi cuerpo entero a la pelea, loco, torturado y sonriente...
siempre
siempre
La canción de los dos
se me abalanza en las calles la luz o el arroz,
es mi fe y mi café
mi voluntad contra dios
todo el calor de la sangre por algo mejor
como un pajarito pregonando de pobrezas y de gentes
seco del espíritu preciso, dulces aguas de tu fuente
satisfecho el sol interno para dar colores a la muerte
vuelvo de tu piel a la pelea
loco, desafiante y mas valiente
siempre
siempre
La canción de los dos se me abalanza en la calle la luz o el arroz
es mi fe y mi café
mi voluntad contra dios
con alas en cada pie, mundos gritando en mi voz
vida, como deseo volver
La canción de los dos
La canción de los dos
Het lied van ons tweeën
Ik draag je altijd in mijn hoofd, geliefde van altijd,
En in de menigte van blikken, als ik verdwijn, is het om jou te zien,
Gevangen in de betovering waarin ik sterf als ik uit jouw buik kom,
Geef ik mijn hele lichaam aan de strijd, gek, getortuurd en glimlachend...
altijd
altijd
Het lied van ons tweeën
valt op me neer in de straten, het licht of de rijst,
het is mijn geloof en mijn koffie
mijn wil tegen God
alle warmte van het bloed voor iets beters
Als een vogeltje dat roept over armoede en mensen
Droog van de geest, precies, zoet water uit jouw bron
Tevreden de interne zon om kleuren aan de dood te geven
Kom ik terug van jouw huid naar de strijd,
gek, uitdagend en dapperder
altijd
altijd
Het lied van ons tweeën valt op me neer in de straat, het licht of de rijst
het is mijn geloof en mijn koffie
mijn wil tegen God
met vleugels aan elke voet, werelden schreeuwend in mijn stem
leven, zoals ik verlang om terug te keren
Het lied van ons tweeën
Het lied van ons tweeën