Yuyo Verde
Callejón... callejón...
lejano... lejano...
Íbamos perdidos de la mano
bajo un cielo de verano
soñando en vano...
Un farol... un portón...
- igual que un tango -
y los dos perdidos de la mano
bajo el cielo de verano
que partió...
Déjame que llore crudamente
con el llanto viejo del adiós...
adonde el callejón se pierde
brotó ese yuyo verde
del perdón...
Déjame que llore y te recuerde
- trenzas que me anudan al portón -
de tu país ya no se vuelve
ni con el yuyo verde
del perdón...
¿Dónde estás... dónde estás...
adónde te has ido?...
Dónde están las plumas de mi nido
la emoción de haber vivido
y aquel cariño...
Un farol... un portón...
- igual que un tango -
y este llanto mío entre mis manos
y este cielo de verano
que partió...
Groene Onkruid
Steegje... steegje...
ver weg... ver weg...
We waren verloren hand in hand
onder een zomerhemel
vergeefs aan het dromen...
Een lantaarn... een poort...
- net als een tango -
en we beiden verloren hand in hand
onder de zomerhemel
waar we vertrokken...
Laat me rauw huilen
met de oude tranen van het afscheid...
waar het steegje verdwijnt
kwam dat groene onkruid
van vergeving...
Laat me huilen en je herinneren
- vlechten die me aan de poort binden -
van jouw land keer je niet terug
zelfs niet met het groene onkruid
van vergeving...
Waar ben je... waar ben je...
waar ben je heen gegaan?...
Waar zijn de veren van mijn nest
de emotie van het leven
en die liefde...
Een lantaarn... een poort...
- net als een tango -
en deze tranen van mij in mijn handen
en deze zomerhemel
waar we vertrokken...
Escrita por: Domingo S. Federico