Ninguna (part. Roberto Rufino)
Esta puerta
Se abrió para tu paso
Este piano
Tembló con tu canción
Esta mesa, este espejo
Y estos cuadros
Guardan eco
Del eco de tu voz
Están triste
Vivir entre recuerdos
Cansa tanto
Escuchar ése rumor
De la lluvia sutil
Qué llora el tiempo
Sobre aquello
Qué quiso el corazón
No habrá ninguna igual
No habrá ninguna
Ninguna
Con tu piel ni con tu voz
Tu piel
Magnolia que mojó la Luna
Tu voz
Murmullo
Qué entibió el amor
No habrá ninguna igual
Todas murieron
En el momento
Qué dijiste adiós
Cuando quiero
Alejarme del pasado
Es inútil
Me dice el corazón
Ése piano
Ésa mesa y esos cuadros
Guardan eco
Del eco de tu voz
En un álbum azul
Están los versos
Qué tu ausencia
Cubrió de soledad
Es la triste ceniza del recuerdo
Nada más
Qué cenizas, nada más
Geen enkele (met Roberto Rufino)
Deze deur
Opende voor jouw komst
Deze piano
Trilde met jouw lied
Deze tafel, deze spiegel
En deze schilderijen
Bewaren de echo
Van de echo van jouw stem
Het is treurig
Om tussen herinneringen te leven
Het is zo vermoeiend
Om dat geruis te horen
Van de subtiele regen
Die de tijd huilt
Over datgene
Wat het hart wilde
Er zal geen enkele zijn
Er zal geen enkele zijn
Geen enkele
Met jouw huid of jouw stem
Jouw huid
Magnolia die de maan bevochtigde
Jouw stem
Gefluister
Dat de liefde verwarmde
Er zal geen enkele zijn
Ze zijn allemaal gestorven
Op het moment
Dat je afscheid nam
Wanneer ik wil
Afstand nemen van het verleden
Is het nutteloos
Zegt mijn hart
Die piano
Die tafel en die schilderijen
Bewaren de echo
Van de echo van jouw stem
In een blauw album
Staan de verzen
Die jouw afwezigheid
Met eenzaamheid bedekte
Het is de treurige as van de herinnering
Niets meer
Dan as, niets meer