Palomita Blanca
Palomita blanca
Vals
Su ausencia esta congoja me dio
Y a veces su recuerdo es un bien
Que pronto se me ahoga en dolor
Y nada me consuela
De ir siempre más lejos
De verme sin ella
Mi paso va adelante
Y atrás el corazón
El rumbo que me aleja tan cruel
Me roba sus caricias de amor
Y solo el pensamiento la ve
La escucha embelesado
La besa con ansias
La siente a mi lado
Y voy, así soñando
Más lejos cada vez
Palomita blanca que pasás volando
Rumbo a la casita donde está mi amor
Palomita blanca, para el triste ausente
Tú eres una carta de recordación
Si la ves a la que adoro
Sin decir que lloro, dale alguna idea
De lo muy amargo que es vivir sin ella
Que es perder su amante calor
Sigan adelante, bayos de mi tropa
Que de un viento errante somos nubarrón
Y en un mal de ausencia se nos va la vida
Rumbo a la querencia dándole el adiós
Palomita blanca!
Vuela noche y día de mi nido en busca
Y escribí en el cielo con sereno vuelo
No te olvida nunca, solo piensa en ti
No sabe aquel que nunca dejó
Su amada a la distancia, el pesar
Que el alma impone un duro rigor
Que viene de ladero
Que a ratos la nombra
Midiendo allá en la sombra
Los pagos que dejó
La he visto entre mis brazos llorar
La he visto al darme vuelta al partir
Su tibio pañuelo agitar
Y luego irse achicando
Su imagen lejana
Y en mi alma agrandado
Su encanto y esta pena
De no tenerla más
Witte Duif
Witte duif
Wals
Haar afwezigheid gaf me verdriet
En soms is haar herinnering een goed
Dat snel verdrinkt in pijn
En niets troost me
Om steeds verder te gaan
Om zonder haar te zijn
Mijn stap gaat vooruit
En achteruit het hart
De koers die me zo wreed verwijdert
Steelt haar liefdevolle aanrakingen
En alleen de gedachte ziet haar
Luistert betoverd
Kust haar vol verlangen
Voelt haar aan mijn zijde
En zo ga ik, dromend
Steeds verder weg
Witte duif die voorbij vliegt
Richting het huisje waar mijn liefde is
Witte duif, voor de treurige afwezigheid
Jij bent een brief van herinnering
Als je haar ziet, degene die ik aanbid
Zonder te zeggen dat ik huil, geef haar een hint
Van hoe bitter het is om zonder haar te leven
Dat het verliezen van haar warme liefde is
Ga verder, vrienden van mijn troep
Want van een zwervende wind zijn we een wolk
En in een kwaad van afwezigheid gaat ons leven voorbij
Richting de plek van verlangen, haar vaarwel geven
Witte duif!
Vlieg dag en nacht van mijn nest op zoek
En schrijf in de lucht met serene vlucht
Vergeet haar nooit, denk alleen aan haar
Diegene die nooit heeft achtergelaten
Zijn geliefde op afstand, weet niet de pijn
Die de ziel een harde streng oplegt
Die komt van de zijkant
Die af en toe haar naam noemt
Meet daar in de schaduw
De plekken die ze achterliet
Ik heb haar tussen mijn armen zien huilen
Ik heb haar gezien toen ik me omdraaide om te vertrekken
Haar warme zakdoek zwaaien
En dan steeds kleiner worden
Haar verre beeld
En in mijn ziel vergroot
Haar charme en deze pijn
Van haar niet meer te hebben.