Manazashi
itakunai you ni yasashiku ayameta
kotoba ni okikaete kanashimi wo wasureta
aa ima nani wo nakushita no darou
tsumi to iu oto no narabi kara omoiegakareta
tsugunau koto mo kanawanai yume no kioku
nozomareta kono sekai kara kiete nakunatta
itsumo sudeni kakete iru hito no inori
kagami ni utsushita jibun no sugata ga
shiawase wo shiru hodo ni futashika ni natte yuku
aa mada hoshii nanika ga aru no ni
kyouraku no koe ga kikoenai ima wo mitasu no wa
aganau sube mo ubawarete ikiru itami
ikinobiru dake no sekai nara mayoi kizutsuite
hito wo suki ni naru you na ai wa iranai
osae tsukerareta sekai kara imi wo ushinatte
koboreochita genjitsu wa, doko he iku no?
watashi ga tsumi wo seou koto wo anata wa nozonda
watashi wo utsusu kagami no mae ni wa dare mo inai
Blik
zodat het niet pijn doet, vriendelijk afgewend
veranderde de woorden, vergat de verdrietige momenten
ah, wat heb ik nu verloren?
uit de klank van de zonden die zich opstapelen, herinner ik me
het inlossen van beloften, de dromen die niet uitkomen
ik ben verdwenen uit deze wereld die ik verlangde
altijd al is er het gebed van de mensen die al weg zijn
de reflectie in de spiegel toont mijn eigen beeld
hoe meer ik het geluk begrijp, hoe onzekerder ik word
ah, er is nog steeds iets dat ik wil hebben
de stem van de verleiding is niet te horen, het heden vult me
zelfs de manieren om te weerstaan zijn me ontnomen, ik leef met pijn
als dit de wereld is waarin ik moet overleven, dan wil ik geen liefde
zoals die die mensen doet houden van elkaar
uit de onderdrukte wereld verlies ik de betekenis
waarheen gaat de werkelijkheid die is weggestroomd?
je wilde dat ik de zonden op me nam
voor de spiegel die mij weerspiegelt, is er niemand.