Compagno Di Scuola
Davanti alla scuola tanta gente
otto e venti, prima campana
"e spegni quella sigaretta"
e migliaia di gambe e di occhiali
di corsa sulle scale.
Le otto e mezza tutti in piedi
il presidente, la croce e il professore
che ti legge sempre la stessa storia
sullo stesso libro, nello stesso modo,
con le stesse parole da quarant'anni di onesta professione.
Ma le domande non hanno mai avuto
una risposta chiara.
E la Divina Commedia, sempre più commedia
al punto che ancora oggi io non so
se Dante era un uomo libero, un fallito o un servo di partito.
Ma Paolo e Francesca, quelli io me li ricordo bene
perché, ditemi, chi non si è mai innamorato
di quella del primo banco,
la più carina, la più cretina,
cretino tu, che rideva sempre
proprio quando il tuo amore aveva le stesse parole,
gli stessi respiri del libro che leggevi di nascosto
sotto il banco.
Mezzogiorno, tutto scompare,
"avanti! tutti al bar".
Dove Nietsche e Marx si davano la mano
e parlavano insieme dell'ultima festa
e del vestito nuovo, fatto apposta
e sempre di quella ragazza che filava tutti (meno che te)
e le assemblee e i cineforum i dibattiti
mai concessi allora
e le fughe vigliacche davanti al cancello
e le botte nel cortile e nel corridoio,
primi vagiti di un '68
ancora lungo da venire e troppo breve, da dimenticare!
E il tuo impegno che cresceva sempre più forte in te...
"Compagno di scuola, compagno di niente
ti sei salvato dal fumo delle barricate?
Compagno di scuola, compagno per niente
ti sei salvato o sei entrato in banca pure tu?
Schoolmaat
Voor de school veel mensen
acht uur twintig, eerste bel
"doe die sigaret uit"
en duizenden benen en brillen
rennen de trappen op.
Acht uur dertig, iedereen staat op
de voorzitter, het kruis en de leraar
Die altijd hetzelfde verhaal voorleest
uit hetzelfde boek, op dezelfde manier,
met dezelfde woorden al veertig jaar in eerlijke dienst.
Maar de vragen hebben nooit
een duidelijk antwoord gehad.
En de Goddelijke Komedie, steeds meer een komedie
tot het punt dat ik vandaag de dag nog niet weet
of Dante een vrij man was, een mislukkeling of een partijslavernij.
Maar Paolo en Francesca, die herinner ik me goed
want, zeg me, wie is er nooit verliefd geworden
op die van de eerste bank,
de mooiste, de meest domme,
dom jij, die altijd lachte
precies wanneer jouw liefde dezelfde woorden had,
dezelfde ademhalingen van het boek dat je stiekem las
onder de bank.
Twaalf uur, alles verdwijnt,
"kom op! allemaal naar de bar".
Waar Nietzsche en Marx elkaar de hand schudden
en samen spraken over het laatste feest
en de nieuwe jurk, speciaal gemaakt
en altijd over dat meisje dat iedereen had (behalve jou)
en de vergaderingen en de filmavonden de debatten
nooit toegestaan toen
en de laffe ontsnappingen voor het hek
en de klappen op de binnenplaats en in de gang,
eerste kreten van een '68
nog ver weg en te kort, om te vergeten!
En jouw inzet die steeds sterker in jou groeide...
"Schoolmaat, maat voor niets
ben je gered van de rook van de barricades?
Schoolmaat, maat voor niets
ben je gered of ben je ook de bank ingegaan?