395px

El animal que no existe

Antònia Font

S'animal Que No Existeix

És dòcil, té vida,
Si el mires ja no hi és,
Té un membre que respira,
És s'animal que no existeix.

Se toca i se vagina,
Fornica amb ell mateix,
Té un far que m'il·lumina,
Té escata com un peix.

Me menja i me vomita
D'un simple malentès,
Me caga i me compixa,
És s'animal que no existeix.

Desvinculat de qualsevol forma de vida,
Travéssa gent amb sa pupil·la.
Tan desfasat des segle que comença ara,
Som una mòmia, som dues vaques.

És dòcil, té vida,
Si el mires ja no hi és,
Té un membre que respira,
És s'animal que no existeix.

Se toca i se vagina,
Fornica amb ell mateix,
Té un far que m'il·lumina,
Té escata com un peix.

Me menja i me vomita
D'un simple malentès,
Me caga i me compixa,
És s'animal que no existeix.

Dins d'un no-res, dins d'una absència pura,
Aquest silenci és una tortura.
De tot un cos, de tota una vermada,
Només me queda un pam de carn en barra.

Desvinculat de qualsevol forma de vida,
Travéssa gent amb sa pupil·la.
Tan desfasat des segle que comença ara,
Som una mòmia, som dues vaques.

El animal que no existe

Es dócil, tiene vida,
Si lo miras ya no está,
Tiene un miembro que respira,
Es el animal que no existe.

Se toca y se vagina,
Fornica consigo mismo,
Tiene un faro que me ilumina,
Tiene escamas como un pez.

Me come y me vomita
Por un simple malentendido,
Me caga y me complica,
Es el animal que no existe.

Desvinculado de cualquier forma de vida,
Atraviesa gente con su pupila.
Tan desfasado desde siglos que comienza ahora,
Somos una momia, somos dos vacas.

Es dócil, tiene vida,
Si lo miras ya no está,
Tiene un miembro que respira,
Es el animal que no existe.

Se toca y se vagina,
Fornica consigo mismo,
Tiene un faro que me ilumina,
Tiene escamas como un pez.

Me come y me vomita
Por un simple malentendido,
Me caga y me complica,
Es el animal que no existe.

Dentro de la nada, dentro de una ausencia pura,
Este silencio es una tortura.
De todo un cuerpo, de toda una manada,
Solo me queda un puñado de carne en barra.

Desvinculado de cualquier forma de vida,
Atraviesa gente con su pupila.
Tan desfasado desde siglos que comienza ahora,
Somos una momia, somos dos vacas.

Escrita por: Joan Miquel Oliver