Ses Estrelles Del Cel
Amb sa mateixa peresa
Que un home descarrega un piano
Inventariam ses estrelles del cel
I clovelles de molt bons pistatxos.
I amb sa mateixa pobresa
Omplim es cendrer amb una llosca
I mos pensam que menjam
De sa fruita madura sa carn olorosa.
I és igual
Si ja no mos queden pessetes
Perquè robam es paper higiènic de sa biblioteca
De s'excel·lentíssim ajuntament de lloseta.
I amb sa mateixa aigua clara
Que es homes se renten sa cara
Recuperam sa puresa
Des dies de crisi que mos arruinaren.
I amb sa mateixa mirada
Que es homes se miren sa lluna
Noltros miram sa farola
Pes vidres que sonen a gotes de pluja.
I és igual
Si mos engeguen d'aquesta casa.
Si mos hi menja sa merda, i es cables fan xispes,
Ses teules degoten i ses bicicletes estan rovellades.
Viure és sobreviure,
Es futur parabòlic
Amb atletisme d'imbècil
I equilibrisme d'alcohòlic.
Viure és sobreviure empresonat
Dins un rellotge d'arena,
Lliure dins un infinit arenal,
Lliure de morir-te de fam.
Amb sa mateixa peresa
Que un home descarrega un piano
Inventariam ses estrelles del cel
I clovelles de molt bons pistatxos.
I amb sa mateixa pobresa
Omplim es cendrer amb una llosca
I mos pensam que menjam
De sa fruita madura sa carn olorosa.
I és igual
Si ja no mos queden pessetes
Perquè robam es paper higiènic de sa biblioteca
De s'excel·lentíssim ajuntament de lloseta.
Viure és sobreviure,
Es futur parabòlic
Amb atletisme d'imbècil
I equilibrisme d'alcohòlic.
Viure és sobreviure empresonat
Dins un rellotge d'arena,
Lliure dins un infinit arenal.
Viure és sobreviure,
Es futur parabòlic
Amb atletisme d'imbècil
I equilibrisme d'alcohòlic.
Viure és sobreviure empresonat
Dins un rellotge d'arena,
Lliure dins un infinit arenal,
Lliure de morir-te de fam,
Lliure de morir-te de fam,
De morir-te de fam.
De Sterren Van De Hemel
Met dezelfde luiheid
Die een man een piano laat tillen
Zullen we de sterren van de hemel uitvinden
En de schalen van heel goede pistachenoten.
En met dezelfde armoede
Vullen we de asbak met een sigaret
En denken we dat we eten
Van het rijpe fruit, het geurige vlees.
En het maakt niet uit
Als we geen centen meer hebben
Want we stelen het toiletpapier uit de bibliotheek
Van het uitstekende gemeentehuis van Lloseta.
En met hetzelfde heldere water
Dat de mannen hun gezicht wassen
Herstellen we de puurheid
Van de crisisdagen die ons ruïneerden.
En met dezelfde blik
Die de mannen naar de maan werpen
Kijken wij naar de lantaarn
Door de glazen die klinken als regendruppels.
En het maakt niet uit
Als ze ons uit dit huis zetten.
Als de stront ons opvreet, en de kabels vonken,
De daken lekken en de fietsen zijn verroest.
Leven is overleven,
De parabool van de toekomst
Met de atletiek van een idioot
En het evenwicht van een alcoholist.
Leven is overleven, gevangen
In een zandloper,
Vrij in een eindeloze zandvlakte,
Vrij om van honger te sterven.
Met dezelfde luiheid
Die een man een piano laat tillen
Zullen we de sterren van de hemel uitvinden
En de schalen van heel goede pistachenoten.
En met dezelfde armoede
Vullen we de asbak met een sigaret
En denken we dat we eten
Van het rijpe fruit, het geurige vlees.
En het maakt niet uit
Als we geen centen meer hebben
Want we stelen het toiletpapier uit de bibliotheek
Van het uitstekende gemeentehuis van Lloseta.
Leven is overleven,
De parabool van de toekomst
Met de atletiek van een idioot
En het evenwicht van een alcoholist.
Leven is overleven, gevangen
In een zandloper,
Vrij in een eindeloze zandvlakte.
Leven is overleven,
De parabool van de toekomst
Met de atletiek van een idioot
En het evenwicht van een alcoholist.
Leven is overleven, gevangen
In een zandloper,
Vrij in een eindeloze zandvlakte,
Vrij om van honger te sterven,
Vrij om van honger te sterven,
Om van honger te sterven.