Tots Es Motors
Encara no m'ho crec
I ja torn a ser a un satèl·lit
Que fa voltes en línia recta.
T'has fet desaparèixer
I jo he perdut sa corba
I s'anestèsia, i he plorat.
Necessit un centre de gravetat,
Necessit un atles d'espirals
Que me dugui a conèixer i a tancar
Una fonoteca d'auriculars.
I que sonin tots es motors
D'impossibles aviadors,
Que te duguin a comprovar
Que es teus somnis són africans.
Mos estimàvem,
Mos destrossàvem mútuament ses vides,
Mos acabàvem, mos fèiem companyia,
Mos caducàvem, mos dedicàvem
Quasi sempre es dies,
Mos sexuàvem, mos gastronomíem.
Encara no m'ho crec
I ja torn a ser a un satèl·lit
Que fa voltes en línia recta.
T'has fet desaparèixer
I jo he perdut sa corba
I s'anestèsia, i he plorat.
Que s'encenguin es aspersors,
Que mos reguin tots es codonys,
Que no sé si s'han de regar,
Perquè jo som més de la mar.
Mos estimàvem,
Mos destrossàvem mútuament ses vides,
Mos acabàvem, mos fèiem companyia,
Mos caducàvem, mos dedicàvem
Quasi sempre es dies,
Mos sexuàvem, mos gastronomíem.
I que sonin tots es motors
D'impossibles aviadors,
Que te duguin a comprovar
Que es teus somnis són africans.
Mos estimàvem,
Mos destrossàvem mútuament ses vides,
Mos acabàvem, mos fèiem companyia,
Mos caducàvem, mos dedicàvem
Quasi sempre es dies,
Mos sexuàvem, mos gastronomíem.
Mos estimàvem,
Mos destrossàvem mútuament ses vides,
Mos acabàvem, mos fèiem companyia,
Mos caducàvem, mos dedicàvem
Quasi sempre es dies,
Mos sexuàvem, mos gastronomíem.
Todos son motores
Aún no lo creo
Y ya vuelvo a ser un satélite
Que da vueltas en línea recta.
Te has desvanecido
Y he perdido la curva
Y la anestesia, y he llorado.
Necesito un centro de gravedad,
Necesito un atlas de espirales
Que me lleve a conocer y a cerrar
Una fonoteca de auriculares.
Y que suenen todos los motores
De imposibles aviadores,
Que te lleven a comprobar
Que tus sueños son africanos.
Nos amábamos,
Nos destrozábamos mutuamente las vidas,
Nos acabábamos, nos hacíamos compañía,
Nos caducábamos, nos dedicábamos
Casi siempre los días,
Nos sexuábamos, nos gastronomizábamos.
Aún no lo creo
Y ya vuelvo a ser un satélite
Que da vueltas en línea recta.
Te has desvanecido
Y he perdido la curva
Y la anestesia, y he llorado.
Que se enciendan los aspersores,
Que nos rieguen todos los jardines,
Que no sé si se deben regar,
Porque yo soy más del mar.
Nos amábamos,
Nos destrozábamos mutuamente las vidas,
Nos acabábamos, nos hacíamos compañía,
Nos caducábamos, nos dedicábamos
Casi siempre los días,
Nos sexuábamos, nos gastronomizábamos.
Y que suenen todos los motores
De imposibles aviadores,
Que te lleven a comprobar
Que tus sueños son africanos.
Nos amábamos,
Nos destrozábamos mutuamente las vidas,
Nos acabábamos, nos hacíamos compañía,
Nos caducábamos, nos dedicábamos
Casi siempre los días,
Nos sexuábamos, nos gastronomizábamos.
Nos amábamos,
Nos destrozábamos mutuamente las vidas,
Nos acabábamos, nos hacíamos compañía,
Nos caducábamos, nos dedicábamos
Casi siempre los días,
Nos sexuábamos, nos gastronomizábamos.
Escrita por: Joan Miquel Oliver