395px

Leven Zonder Jou

Antònia Font

Viure Sense Tu

Dolça besada, té gust de que s'acaba,
Punt i principi de viure sense tu.

Jo no sabia que també me donaries
Manuals de geografia,
Cent dillunsos a un dibuix.

Jo què sabia d'alens que se trobaven,
De cabells que s'embullaven,
De mans i de perfums.

Dolça besada, té gust de que s'acaba,
Punt i principi de viure sense tu.

Jo no sabia que en sa nit me tastaries,
Eren gustos que nedaven
Entre boques i racons.

Jo no sabia que després me mataria
Sa teva mirada
Que plora i diu que no.

I arriba un dia que sa vida és un teatre
Que se diu felicitat,
Primavera i trinaranjus
Amb qui més has estimat,
Te regal sa meva vida
I sense tu ja no me val.

I s'horabaixa la deixam passar i me mires
Tan a prop que me fa mal,
Que surt es sol i encara plou,
Que t'estim massa i massa poc,
Que no sé com ho hem d'arreglar,
Que som amics, que som amants.

Dolça besada, té gust de que s'acaba,
Punt i principi de viure sense tu.

Jo no sabia que també me donaries
Manuals de geografia,
Cent dillunsos a un dibuix.

Jo què sabia d'alens que se trobaven,
De cabells que s'embullaven,
De mans i de perfums.

Jo no sabia que en sa nit me tastaries,
Eren gustos que nedaven
Entre boques i racons.

Jo no sabia que després me mataria
Sa teva mirada
Que plora i diu que no.

I arriba un dia que sa vida és un teatre
Que se diu felicitat,
Primavera i trinaranjus
Amb qui més has estimat,
Te regal sa meva vida
I sense tu ja no me val.

I s'horabaixa la deixam passar i me mires
Tan a prop que me fa mal,
Que surt es sol i encara plou,
Que t'estim massa i massa poc,
Que no sé com ho hem d'arreglar,
Que som amics, que som amants.

I arriba un dia que sa vida és un teatre
Que se diu felicitat,
Primavera i trinaranjus
Amb qui més has estimat,
Te regal sa meva vida
I sense tu ja no me val.

I s'horabaixa la deixam passar i me mires
Tan a prop que me fa mal,
Que surt es sol i encara plou,
Que t'estim massa i massa poc,
Que no sé com ho hem d'arreglar,
Que som amics, que som amants.

Dolça besada, té gust de que s'acaba,
Punt i principi de viure sense tu.

Leven Zonder Jou

Zoete kus, het smaakt alsof het eindigt,
Punt en begin van leven zonder jou.

Ik wist niet dat je me ook zou geven
Handleidingen van geografie,
Honderd maandagen in een tekening.

Wat wist ik van aliens die elkaar vonden,
Van haren die in de knoop raakten,
Van handen en parfums.

Zoete kus, het smaakt alsof het eindigt,
Punt en begin van leven zonder jou.

Ik wist niet dat je me in de nacht zou proeven,
Het waren smaken die zwommen
Tussen monden en hoeken.

Ik wist niet dat je me daarna zou doden
Met jouw blik
Die huilt en zegt van niet.

En er komt een dag dat het leven een theater is
Dat geluk heet,
Lente en sinaasappelbloesem
Met wie je het meest hebt gehouden,
Je geeft me mijn leven
En zonder jou is het niets meer waard.

En in de avond laten we het voorbijgaan en kijk je naar me
Zo dichtbij dat het pijn doet,
Dat de zon opkomt en het nog steeds regent,
Dat ik je te veel hou en te weinig,
Dat ik niet weet hoe we het moeten oplossen,
Dat we vrienden zijn, dat we geliefden zijn.

Zoete kus, het smaakt alsof het eindigt,
Punt en begin van leven zonder jou.

Ik wist niet dat je me ook zou geven
Handleidingen van geografie,
Honderd maandagen in een tekening.

Wat wist ik van aliens die elkaar vonden,
Van haren die in de knoop raakten,
Van handen en parfums.

Ik wist niet dat je me in de nacht zou proeven,
Het waren smaken die zwommen
Tussen monden en hoeken.

Ik wist niet dat je me daarna zou doden
Met jouw blik
Die huilt en zegt van niet.

En er komt een dag dat het leven een theater is
Dat geluk heet,
Lente en sinaasappelbloesem
Met wie je het meest hebt gehouden,
Je geeft me mijn leven
En zonder jou is het niets meer waard.

En in de avond laten we het voorbijgaan en kijk je naar me
Zo dichtbij dat het pijn doet,
Dat de zon opkomt en het nog steeds regent,
Dat ik je te veel hou en te weinig,
Dat ik niet weet hoe we het moeten oplossen,
Dat we vrienden zijn, dat we geliefden zijn.

En er komt een dag dat het leven een theater is
Dat geluk heet,
Lente en sinaasappelbloesem
Met wie je het meest hebt gehouden,
Je geeft me mijn leven
En zonder jou is het niets meer waard.

En in de avond laten we het voorbijgaan en kijk je naar me
Zo dichtbij dat het pijn doet,
Dat de zon opkomt en het nog steeds regent,
Dat ik je te veel hou en te weinig,
Dat ik niet weet hoe we het moeten oplossen,
Dat we vrienden zijn, dat we geliefden zijn.

Zoete kus, het smaakt alsof het eindigt,
Punt en begin van leven zonder jou.

Escrita por: Joan Miquel Oliver