395px

Apolo Oplossing

Antonio Carlos do Carrossel

Apolo Resolve

Essa menina simplesmente passa, pensa fazer graça sorrindo prá mim.
Mas eu não ligo, pois não gosto dela saio da janela indo ao jardim.
Porém, no fundo não me sinto bem, não tenho ninguém sorrindo prá mim.
Volto correndo para ver a rua e vejo passar um outro alguém.
Essa é linda posso até jurar estou ficando louco de tanto pensar

Mas no momento que ela voltar, vou falar com ela indo pelos ares.
Pego Apolo vamos para a lua lá tudo é nosso lá não vemos rua.
Pego Apolo vamos para a lua lá tudo é nosso lá não vemos rua

Apolo Oplossing

Dit meisje loopt gewoon voorbij, denkt dat ze grappig is terwijl ze naar me lacht.
Maar het kan me niet schelen, want ik hou niet van haar, ik ga van het raam naar de tuin.
Toch voel ik me van binnen niet goed, ik heb niemand die naar me lacht.
Ik ren terug om de straat te zien en zie weer iemand voorbij komen.
Ze is prachtig, dat kan ik zweren, ik word gek van het denken aan haar.

Maar op het moment dat ze terugkomt, ga ik met haar praten terwijl ik door de lucht ga.
Ik neem Apolo, laten we naar de maan gaan, daar is alles van ons, daar zien we geen straat.
Ik neem Apolo, laten we naar de maan gaan, daar is alles van ons, daar zien we geen straat.

Escrita por: Antonio Carlos Jacinto de Godoi