Menudo Contraste
Llora mi alma mientras lo veo
Paseando por el centro de cualquier ciudad,
Donde aquel falso sueño
Se convierte en la turbia pesadilla
A la que un día partieron buscando
Lo nunca tuvieron,
Lo que siempre contaron aquellos que volvieron
Cargados de historias y extraños consejos
Que nunca entendieron.
Su techo en el cielo, su cama en el suelo
Y su angustia en la bolsa
Donde sumergen sus pulmones
Y su orgullo dañado y repleto de miedo.
Me quema...
Sécate las lágrimas
Me dice un niño, cuando me ve llorar
Guárdate esas lágrimas
Que mi consuelo aún está por llegar.
Sécate las lágrimas, las que no tengo,
Las que hacen olvidar.
Sécate las lágrimas, sécate las lágrimas.
Largo camino y estrecho el estrecho
Donde se olvidan ilusiones que robaron
De gastadas revistas en sus noches de sueños
Que pasearon por la furia de los mares
Y al llegar la perdieron.
Libertad de sus actos
Capital del consuelo
Florecer del dinero,
Que recogen con la mente abandonada
Y su estela apagada.
Aromas lejanos, nostalgias guardadas
Caricias bañadas,
En la distancia que separa a su familia
La que tanto ayudaba.
Me quema...
Sécate las lágrimas
Me dice un niño, cuando me ve llorar
Guárdate esas lágrimas
Que mi consuelo aún está por llegar.
Sécate las lágrimas, las que no tengo,
Las que hacen olvidar.
Sécate las lágrimas, sécate las lágrimas.
Menudo contraste.
Groot Contrast
Huilt mijn ziel terwijl ik hem zie
Wandelen door het centrum van elke stad,
Waar die valse droom
Verandert in de troebele nachtmerrie
Waarnaar ze ooit vertrokken op zoek naar
Wat ze nooit hadden,
Wat altijd werd verteld door degenen die terugkwamen
Vol verhalen en vreemde adviezen
Die ze nooit begrepen.
Hun dak in de lucht, hun bed op de grond
En hun angst in de tas
Waar ze hun longen onderdompelen
En hun beschadigde trots vol angst.
Het brandt me...
Droog je tranen
Zegt een kind, als hij me ziet huilen
Hou die tranen voor jezelf
Want mijn troost moet nog komen.
Droog je tranen, die ik niet heb,
Die doen vergeten.
Droog je tranen, droog je tranen.
Lange weg en smal het smalle
Waar dromen worden vergeten die ze stalen
Van versleten tijdschriften in hun nachten van dromen
Die door de woede van de zeeën wandelden
En bij aankomst verloren ze het.
Vrijheid van hun daden
Hoofdstad van troost
Bloei van geld,
Dat ze verzamelen met een verlaten geest
En hun doffe spoor.
Verre geuren, bewaarde nostalgieën
Verzorgende aanrakingen,
In de afstand die hun familie scheidt
Die zoveel hielp.
Het brandt me...
Droog je tranen
Zegt een kind, als hij me ziet huilen
Hou die tranen voor jezelf
Want mijn troost moet nog komen.
Droog je tranen, die ik niet heb,
Die doen vergeten.
Droog je tranen, droog je tranen.
Groot contrast.
Escrita por: Antonio Orozco