Una Bonita Carta De Adiós
Llevo algún tiempo callado y lo siento
No sé muy bien que escribirte
Es que pensar que te alejas, sentencia
Pero es mejor que rendirse
Este papel representa aquel día
En que tú te cruzaste en mi vida
Cruel, imprevisible y salvaje
Juro que querer, te quería
Y al fin, lo entiendo
Quizás ha llegado el momento
De saber quе, al perder, ganaría
Quiero empezar escribiendo
Qué a veces, por miedo, no sé qué decirte
Sobraron un ciento de medias verdades
Faltó el corazón, el valor y el coraje
Y lo siento
Siento tener que decirte
Que más que el dolor, nos sobró el equipaje
Tanto recuerdo no es para tanto
No insistas con la melodía
Siempre, quizás y ahora vengo, verás
Primo, hermano de la mentira
Y al fin, lo entiendo
Quizás ha llegado el momento
De saber que, al perder, ganaría
Quiero decir que lo entiendo
Más que gritar, nos mató aquel silencio
Fue mucho tiempo, casi perfecto
Fue mucho más que un bonito recuerdo
Y lo siento
Igual que no es bueno vivir olvidando
Tampoco hay que vivir esperando
Quiero decir que lo siento
Más que palabras, más que un momento
Solo un instante, fue casi eterno
Más que tu bonito desprecio
Quiero decir que lo siento
Más que decir, te lo digo escribiendo
Igual que no es bueno guardar sentimientos
Tampoco hay que vivir de lamentos
Een Mooie Afscheidsbrief
Ik ben al een tijdje stil en het spijt me
Ik weet niet zo goed wat ik je moet schrijven
Het idee dat je weggaat, is een veroordeling
Maar het is beter dan je overgeven
Dit papier vertegenwoordigt die dag
Dat jij mijn leven binnenkwam
Wreed, onvoorspelbaar en wild
Ik zweer dat ik je echt wilde
En eindelijk begrijp ik het
Misschien is het tijd gekomen
Om te weten dat ik, door te verliezen, zou winnen
Ik wil beginnen met schrijven
Dat ik soms, uit angst, niet weet wat ik je moet zeggen
Er waren te veel halve waarheden
Het ontbrak aan hart, moed en lef
En het spijt me
Het spijt me dat ik je moet zeggen
Dat meer dan de pijn, we te veel bagage hadden
Zoveel herinneringen zijn niet zo veel
Blijf niet zeuren over de melodie
Altijd, misschien en nu kom ik, je zult zien
Neef, broer van de leugen
En eindelijk begrijp ik het
Misschien is het tijd gekomen
Om te weten dat ik, door te verliezen, zou winnen
Ik wil zeggen dat ik het begrijp
Meer dan schreeuwen, heeft die stilte ons gedood
Het was een lange tijd, bijna perfect
Het was veel meer dan een mooie herinnering
En het spijt me
Net zoals het niet goed is om te leven in vergeten
Is het ook niet goed om te leven in afwachting
Ik wil zeggen dat het me spijt
Meer dan woorden, meer dan een moment
Slechts een ogenblik, het was bijna eeuwig
Meer dan jouw mooie minachting
Ik wil zeggen dat het me spijt
Meer dan zeggen, zeg ik het door te schrijven
Net zoals het niet goed is om gevoelens te verbergen
Is het ook niet goed om te leven van klachten