Margarida Vai À Fonte
Margarida vai à fonte
Vai encher a cantarinha
Brotam lírios pelo monte
Vai à fonte e vem sózinha
Seus olhos verdes risonhos
Nunca poisam em ninguém
Parecem viver de sonhos
Mais vagos do que risonhos
Mas são risonhos também
Tão pequena a casa dela
Fica à beira do caminho
E os canteiros da janela
Envolvendo a casa dela
Têm aroma a rosmaninho
Tão mimosa e delgadinha
Na forma do seu andar
Lembra um voo de andorinha
Quando passa de tardinha
Quando gira devagar
Linda flor desconhecida
Que o Sol beijou ao nascer
Deixa-te estar escondida
Margarida, Margarida
Nessa paz do teu viver
Margarida Gaat Naar de Bron
Margarida gaat naar de bron
Gaat de kruik vullen met gezang
Lelies bloeien op de heuvel
Gaat naar de bron en komt alleen terug
Haar groene, lachende ogen
Kijken nooit naar iemand
Lijken te leven van dromen
Vager dan ze vrolijk zijn
Maar ze zijn ook vrolijk
Haar huisje zo klein
Staat aan de rand van de weg
En de bloembedden bij het raam
Omarmen haar huisje
Hebben de geur van rozemarijn
Zo schattig en tenger
In de manier waarop ze loopt
Herinnert aan een zwaluwvlucht
Wanneer ze in de avond passeert
Wanneer ze langzaam draait
Mooie onbekende bloem
Die de zon kuste bij de geboorte
Blijf maar verborgen
Margarida, Margarida
In die rust van jouw leven