395px

Ik Sterf Niet Meer Voor Iemand

Antoñito Molina

Ya No Me Muero Por Nadie

Ya no me muero por nadie
Que no se muera por mi
Si muero que sea de ganas
De tanto y tanto vivir

Ya no me muero por nadie
Que ya bastante mori
El tiempo me hizo una roca
Que nadie puede partir

Mientras la gente se engaña, se mata, se daña
Se duele y se miente
Ya no me caso con nadie
Y vivo a mi aire
Donde me lleve mi corriente

Por eso yo camino solo
Siempre pendiente de mi
Con mis caprichos y antojos
Una vida a mi modo

Que no comparto si no mueren por mi
Por eso yo camino solo
Sin olvidarme de mi
Que solo tengo esta vida
Pa reventarla y vivirla
A mi manera peculiar de vivir

Con lo bonito que era
Morir por alguien también
Como se notan los años
Los palos que me lleve

Y aquí yo sigo a la espera
De algún día decir que si
Que alguien venga y me crea
Por fin de una vez que se muere por mi

Mientras la gente se engaña, se mata, se daña
Se duele y se miente

Ya no me caso con nadie
Y vivo a mi aire
Donde me lleve mi corriente

Por eso yo camino solo
Siempre pendiente de mi
Con mis caprichos y antojos
Una vida a mi modo
Que no comparto si no mueren por mi

Por eso yo camino solo
Sin olvidarme de mi
Que solo tengo esta vida
Pa reventarla y vivirla
A mi manera peculiar de vivir

Tan solamente de ti depende el caminito

Donde pisar si nadie lo entiende ellos se lo pierden
Tú eres la dueña de tu libertad
Ya llego la hora y ser la persona
Que siempre estuvo dentro de ti enterrando los vuelos
Esquivando miedos la llave de tus labios al sonreír

Por eso yo camino solo
Sin olvidarme de mi
Que solo tengo esta vida
Pa reventarla y vivirla
A mi manera peculiar de vivir

Por eso yo camino solo
Siempre pendiente de mi
Con mis caprichos y antojos
Una vida a mi modo
Que no comparto si no mueren por mi

Por eso yo camino solo
Sin olvidarme de mi
Que solo tengo esta vida
Pa reventarla y vivirla
A mi manera peculiar de vivir

Ik Sterf Niet Meer Voor Iemand

Ik sterf voor niemand meer
Laat hem niet voor mij sterven
Als ik sterf, laat het dan een verlangen zijn
Van zo veel en zo veel leven

Ik sterf voor niemand meer
Ik ben al genoeg gestorven
De tijd heeft mij tot een rots gemaakt
dat niemand weg kan

Terwijl mensen elkaar bedriegen, vermoorden, elkaar schade berokkenen
Het doet pijn en liegt
Ik trouw met niemand meer
En ik woon op mezelf
Waar mijn stroom mij heen brengt

Daarom loop ik alleen
Altijd op zoek naar mij
Met mijn grillen en verlangens
Een leven op mijn manier

Dat deel ik niet als ze niet voor mij sterven
Daarom loop ik alleen
zonder mij te vergeten
Dat ik alleen dit leven heb
Om het te laten barsten en te leven
In mijn eigenaardige manier van leven

Hoe mooi het ook was
sterf ook voor iemand
Hoe de jaren het laten zien
De stokken die mij dragen

En hier wacht ik nog steeds
Zeg op een dag ja
Iemand, kom en geloof me
Eindelijk sterft hij voor eens en voor altijd voor mij

Terwijl mensen elkaar bedriegen, vermoorden, elkaar schade berokkenen
Het doet pijn en liegt

Ik trouw met niemand meer
En ik woon op mezelf
Waar mijn stroom mij heen brengt

Daarom loop ik alleen
Kijk altijd naar mij uit
Met mijn grillen en verlangens
Een leven op mijn manier
Dat deel ik niet als ze niet voor mij sterven

Daarom loop ik alleen
zonder mij te vergeten
Dat ik alleen dit leven heb
Om het te laten barsten en te leven
In mijn eigenaardige manier van leven

Het pad hangt alleen van jou af

Waar te stappen als niemand het begrijpt, missen ze het
Jij bent de eigenaar van jouw vrijheid
De tijd is gekomen om de persoon te zijn
Dat zat altijd in je, terwijl je de vluchten begroef
Het vermijden van angsten is de sleutel tot je lippen als je lacht

Daarom loop ik alleen
zonder mij te vergeten
Dat ik alleen dit leven heb
Om het te laten barsten en te leven
In mijn eigenaardige manier van leven

Daarom loop ik alleen
Kijk altijd naar mij uit
Met mijn grillen en verlangens
Een leven op mijn manier
Dat deel ik niet als ze niet voor mij sterven

Daarom loop ik alleen
zonder mij te vergeten
Dat ik alleen dit leven heb
Om het te laten barsten en te leven
In mijn eigenaardige manier van leven

Escrita por: Antoñito Molina