395px

Nos Tocamos en la Piedra Silenciosa

Anubi

Ið Tuðtumos á Akmens Tylà

Ugnis, tai mano akys
Ðeðëlis, tai mano kûnas.
Tuðtuma, tai mano sostas,
Vieta kur nëra jausmø.
Pasilikæs tik pergalës mostas
Nuaidi danguj jis griausmu.
Nesuprantami dûmai styro aplink,
Jie styro ið mano paties,
Savæs nejauèiu, patá sunku apimt;
Nesulauksiu daugiau ateities,
Ratas sustojo ir stingsta stipryn.
Kaip þemë virsta þvaigþde,
Að tik vienas matau, kaip einu tolyn,
Nes pats að sukûriau save.
Kadaise buvau að þmogus,
Kadaise buvau tik siela,
Likau dabar að ramus
Akmuo apsigaubæs tyla.

Nos Tocamos en la Piedra Silenciosa

Fuego, esos son mis ojos
Frío, ese es mi cuerpo
Tocamos, ese es mi soporte
Un lugar donde no hay sentimientos
Permaneciendo solo despierto por la victoria
Él romperá el cielo con estruendo
Los humos incomprensibles giran a mi alrededor
Giran desde mi interior
No me reconozco, es difícil de abrazar
No esperaré más futuro
La rueda se detiene y la fuerza se desvanece
Como la tierra se convierte en polvo
Solo veo cómo me alejo
Porque yo mismo me creé
Una vez fui humano
Una vez fui solo alma
Ahora me quedo en calma
La piedra rodeada de silencio.

Escrita por: