El Malevo
Yo no trancaba la puerta de mi rancho
Ni durmiendo
Para que.. ?
Si al lao de ajuera
Por malo que juese el tiempo
La enrrejaba de colmillos
El coraje de mi perro
Cimarron, medio atigrao
Lo halle perdido en las sierras
Boqueandondo de agusanao
Malo como manga é piedra
Tuve que traerlo enlazao
Para curarle las bicheras
Y ahí se quedo aquerenciao
Compañero de horas lerdas
Trotando bajo el estribo
Ni calculaba las leguas
Y donde aflojaba cincha
Se echaba a cuidar mis priendas
Eso si,...... Muy delicao
Manosearlo ni le cuento
Se ponía de ojo extraviao
Y se le erizaba el pelo
Con que tenia bien ganao
Su apelativo....... "el malevo"
Que animal capacitao
Pal trabajo en campo abierto
Había que verlo al mentau
Trajinando en un rodeo
De ser cristiano
Clavao que era doctor ese perro
¿Yo echar tropilla al corral??
Le chiflaba entre los dedos
Y embretao en el chiflido
Me los traía crina el viento
Y era un abrojo prendido
A los garrones del trueno
Una vez bandeando tropa
Con mucho agua en el Río Negro
Caí quebrao de un apretón
Entre un remolino é cuernos
Y me gano la mollera
La oscuridad y el silencio
Cuando volví a abrir los ojos
Cruzaba una nube el cielo
Gemidos y lambetazos
Llegaban como de lejos
Redepente compriendí
Medio me senté en el suelo
Para entregarle las gracias
"Hermano de ésta te quedo debiendo"
No me halla ni el pan bendito
Si no me sacas, "malevo"
Y una inmensa gratitud
Se me atracó en el garguero
Bueno, la cosa pasó
Yo dentre pa'l casamiento
Hice el horno, la cocina
Mi rancho estiró un alero
Y en su chúcara crinera
Charqueó el arroró y el reso
A los dos años
Gateaba mi gurí sobre un pelego
O andaba por el guardapatio
Prendido a la cruz del perro
Porque él, me le sacó
Las cosquillas al malevo
Lo habrá tomao por cachorro
É su cría el pendenciero
Le soportaba imprudencias
Se priestaba pa' sus juegos
Y ande amenazaba caerse
Se le echaba bajo el cuerpo
La cosa jué tan de golpe
Que hasta me parece cuento
Fue después de un mediodía
Como pa' fines de enero
Yo me había echao en el catre
Pa' descabezar un sueño
La patrona trajinaba
Proceando con el borrego
Y redepente aquel grito
Como de terror ¡Rosendooo!
Y ya me pele pal patio
Manotiando un caronero
Ella estaba contra el horno
Tartamudeando en silencio
Tenía el guricito alzao
Aprietao contra su pecho
Y avanzando agazapao
Como una fiera.......... Mi perro
Enseñaba unos colmillos como puñales
Los pelos se le habían parao de un modo
Que costaba conocerlo
Y en la brasa de sus ojos
Se habían quemao los recuerdos
De un salto me le puse en frente
Le pegue el grito ¡MALEVO!
Le vi saltar una baba
Esta rabioso Rosendo!
No te me acerques hermano
No te meacerques hermano
Echa pa' tras... Echa pa' tras
¡ Fuera perro!!!
Redepente me saltó!!!
Ladié pa' un costao el cuerpo
Y senti como la daga
Le topaba contra el pecho
Y cayó casi sin ruido
Como una jerga en el suelo
Cuando lo miré
Los ojos se le habían puesto muy buenos
Como dandome las gracias
Se le acortaba el resuello
Se arrastró.... Lamió mis pieses
Y me brotó un lagrimeo
No tenía pa' elegir
Hermano tabas enfermo
Fue por el cachorro sabes?
De no, no lo hubiera hecho!!
Meneó la cola una vez, dos veces
Y quedó muerto
Por eso es que desde entonces
No me gusta tener perro
Y cuando voy de a caballo
Me parece que lo siento
Seguir abajo el estribo
Trote y trote por el tiempo
De Slechterik
Ik deed de deur van mijn huis niet op slot
Zelfs niet als ik sliep
Waarom?..
Als buiten
Hoe gemeen het weer ook was
De tanden verborgen zijn
De moed van mijn hond
Cimarrón, een beetje schuw
Vond ik verloren in de bergen
Hij hijgde van de hitte
Slecht zoals een steen
Moest ik hem vastbinden
Om zijn wonden te verzorgen
En daar bleef hij hangen
Maatje van trage uren
Draafden onder het zadel
Hij rekende de lengtes niet
En als de singel losging
Ging hij zitten waken over mijn spullen
Dat dan weer,
Om mee te rommelen, niet eens te zeggen
Hij kreeg een blik als een gek
En zijn haar stond omhoog
Want hij had zijn naam goed verdiend...
"de slechterik"
Wat een beest, echt geschikt
Voor het werk op het open veld
Je moest hem zien, die kop
Zwoegen in een veedrijf
Als hij een christen was
Was hij zeker een dokter, die hond
"Moet ik de kudde in de stal doen??"
Ik fluit met mijn vingers
En met die fluit
Bracht de wind ze naar me toe
En het was een doorn die vastzat
Aan de poten van de donder
Een keer, terwijl ik de kudde rondleidde
Met veel water in de Rio Negro
Viel ik kapot van een druk
Tussen een draaikolk en hoorns
En ik verloor mijn hoofd
De duisternis en de stilte
Toen ik mijn ogen weer opende
Verstak een wolk de lucht
Kreunen en likken
Komen van veraf
Plots begreep ik
En ging ik half op de grond zitten
Om hem te bedanken
"Broeder, ik ben je veel schuldig"
Het brengt me niet eens het gezegende brood
Als je me niet redt, "slechterik"
En een enorme dankbaarheid
Verstopte zich in mijn keel
Goed, het gebeurde
Ik ging naar de bruiloft
Ik maakte de oven, de keuken
Mijn huis kreeg een afdak
En in zijn schuilplaats
Droogde hij het vlees en het gebed
Na twee jaar
Kroop mijn kindje op een schuilplek
Of hij liep op het terrein
Vast aan de kruis van de hond
Want hij, haalde bij hem
De kietelingen van de slechterik
Hij nam het misschien voor een pup
Hij is zijn nakomeling, die vechtlustige
Hij tolererde zijn onvoorzichtigheden
Hij ging ermee spelen
En als hij dreigde te vallen
Ging hij onder hem liggen
Het gebeurde zo plotseling
Dat het bijna een verhaal lijkt
Het was na een middag
Rond het einde van januari
Ik had me neergelegd op de bed
Om een droom te onthoofden
De vrouw was druk bezig
Met de schaap
En plots dat geschreeuw
Als van angst, ¡Rosendooo!
En ik sprong naar de binnenplaats
Met een grote chaos
Zij stond tegen de oven
Stotterend in stilte
Ze had het kleine kind omhoog
Tegen haar borst gedrukt
En sluipend
Als een wild dier.......... Mijn hond
Toonde ook zijn tanden als dolken
Zijn haar was zo omhoog gekomen
Dat het moeilijk was om hem te herkennen
En in de gloed van zijn ogen
Vergeet de herinneringen
Met één sprongetje plaatste ik me voor hem
Ik schreeuwde ¡MALEVO!
Ik zag hem kwijlen
Deze is woedend, Rosendo!
Kom niet dichterbij, broeder
Kom niet dichterbij, broeder
Ga terug... Ga terug
¡Weg hond!!!
Plots sprong hij op!!!
Ik leunde met mijn lichaam naar de zijkant
En voelde hoe de dolk
Zijn borst raakte
En hij viel bijna zonder geluid
Als een lappen op de grond
Toen ik hem bekeek
Hadden zijn ogen weer een goede glans
Alsof hij me bedankte
Hij kreeg moeilijk adem
Kroch hij.... Likte mijn voeten
En ik kreeg tranen in mijn ogen
Ik had geen keuze
Broeder je was ziek
Het was om de pup, weet je?
Als het niet was, had ik het niet gedaan!!
Hij zwiepte met zijn staart, één keer, twee keer
En bleef dood
Daarom hou ik sindsdien
Niet van het hebben van een hond
En als ik te paard ga
Lijkt het alsof ik hem voel
Vallen onder het zadel
Dravend en dravend door de tijd.