Rosarito Vera
¡Bienhaiga! niña Rosario
todos los hijos que tiene,
¡millones de argentinitos
vestidos como de nieve!
¡millones de argentinitos
vestidos como de nieve!
Con manos sucias de tiza
siembras semillas de letras
y crecen abecedarios
pacientemente maestra.
Yo sé los sueños que sueñas
Rosarito Vera, tu vocación,
pide una ronda de blancos delantales
frente al misterio del pizarrón.
Tu oficio, que lindo oficio
magia del pueblo en las aulas.
Milagro de alfarería
sonrisa de la mañana.
Palotes, sumas y restas
tus armas son, maestrita,
ganando mansas batallas,
ganándolas día a día.
Rosarito Vera
¡Goedemorgen! meisje Rosario
alle kinderen die je hebt,
miljoenen Argentijntjes
gekleed als sneeuw!
miljoenen Argentijntjes
gekleed als sneeuw!
Met vuile handen van krijt
zaai je letters als zaadjes
en groeien het alfabet
geduldig, juf.
Ik ken de dromen die je droomt
Rosarito Vera, jouw roeping,
vraag om een kring van witte schorten
voor het mysterie van het schoolbord.
Jouw vak, wat een mooi vak
magie van het volk in de klas.
Wonder van pottenbakken
glimlach van de ochtend.
Lijnen, optellingen en aftrekkingen
zijn jouw wapens, juf,
vechtend in rustige strijd,
zegevierend dag na dag.
Escrita por: Ariel Ramírez / Félix César Luna