Soledad
Un hotel que no es de nadie, una cama que no es mía
se me muere un día más.
Un avión a cualquier parte, una mano que saluda,
no recuerdo bien quién es.
Un saludo de Internet, una novia en la cartera
y una foto con los fans.
El salir en la tele
buscando algún remedio contra la soledad.
Soledad acompañada, soledad endemoniada.
Tantos gritos, tantas luces, tanta gente y soledad.
Soledad de no estar solo, soledad de andar pensando
si valdrá algún día la pena tanta ausencia por cantar.
Soledad de andar buscando, soledad de deshacerse,
deshacerse de esos sueños que se hicieron realidad.
Soledad de no estar solo, soledad de andar pensando
si valdrá algún día la pena tanta ausencia por cantar.
Un sueño de pastilla, un café que me incorpora
un diario bajo la puerta.
A las 10 una entrevista trae consigo algo de muerte
y se roba algo de mí,
mientras que un itinerario me maneja por la vida
como pieza de ajedrez.
Si cantar por vocación no es cuestión de calendario
sino de respirar.
Soledad acompañada.....
¿A dónde va la prisa, los aplausos, las canciones?
¿A dónde va ese tiempo que gané o que perdí cantando?
Eenzaamheid
Een hotel dat van niemand is, een bed dat niet van mij is
vergaat er weer een dag.
Een vliegtuig naar ergens, een hand die groet,
weet niet meer wie het is.
Een groet van het internet, een vriendin in mijn portemonnee
en een foto met de fans.
Op tv verschijnen
op zoek naar een remedie tegen de eenzaamheid.
Eenzaamheid met gezelschap, demonische eenzaamheid.
Zoveel geschreeuw, zoveel lichten, zoveel mensen en eenzaamheid.
Eenzaamheid van niet alleen zijn, eenzaamheid van denken
of het ooit de moeite waard zal zijn, al die afwezigheid voor het zingen.
Eenzaamheid van zoeken, eenzaamheid van loslaten,
loslaten van die dromen die werkelijkheid werden.
Eenzaamheid van niet alleen zijn, eenzaamheid van denken
of het ooit de moeite waard zal zijn, al die afwezigheid voor het zingen.
Een droom van een pil, een koffie die me weer op de been helpt
een krant onder de deur.
Om 10 uur een interview brengt iets van de dood mee
en steelt iets van mij,
terwijl een route me door het leven leidt
als een schaakstuk.
Als zingen uit roeping geen kwestie van een kalender is
maar van ademhalen.
Eenzaamheid met gezelschap.....
Waar gaat de haast heen, de applaus, de liedjes?
Waar gaat die tijd heen die ik won of verloor met zingen?
Escrita por: Ricardo Arjona