Una Especie En Extinción
Amanecer a las diez de la mañana
Con la sensación de estrenar el alba
La calidez de tu lienzo me acompaña
Música de fondo, lenguaje de sábanas
Cierro los ojos
De par en par
Y abro un bostezo
Donde cabe un beso de nunca acabar
Como hicimos esta casa
Que hay en esta habitación
Que por más que el tiempo pasa
Sigue oliendo a corazón
Somos algo que otros llaman con razón
Una especie en extinción
Amanecer como siempre
Cualquier día
Y acortar las distancias y alargar caricias
Un cuerpo a cuerpo
Una nueva novedad
Una exuberancia de felicidad
Cierro los ojos
De par en par
Y abro un bostezo
Donde cabe un beso de nunca acabar
Een Soort In Extinctie
De ochtend breekt om tien uur
Met het gevoel de dageraad te verwelkomen
De warmte van jouw doek omarmt me
Achtergrondmuziek, de taal van lakens
Ik sluit mijn ogen
Wijd open
En geef een gaap
Waar een kus in past die nooit eindigt
Hoe we dit huis hebben gemaakt
Dat hier in deze kamer staat
Want hoe de tijd ook verstrijkt
Het blijft naar hart ruiken
We zijn iets dat anderen met recht noemen
Een soort in extinctie
De ochtend zoals altijd
Op een willekeurige dag
En de afstanden verkorten en de strelingen verlengen
Een lijf aan lijf
Een nieuwe sensatie
Een overvloed aan geluk
Ik sluit mijn ogen
Wijd open
En geef een gaap
Waar een kus in past die nooit eindigt
Escrita por: Gloria Martín / Pablo Manavello