Cómo Duele
Te conseguí la luz del Sol a media noche
Y el número después del infinito
Instalé la Osa Mayor en tu diadema
Y tú seguías ahí, como si nada
Endulcé el agua del mar para tu sed
Te alquilé un cuarto menguante de la Luna
Y como buen perdedor busqué en la cama
Las cosas que el amor no resolvía
Y cómo duele que estés tan lejos
Durmiendo aquí en la misma cama
Cómo duele tanta distancia
Aunque te escucho respirar
Y estás a cientos de kilómetros
Y duele quererte tanto
Fingir que todo está perfecto
Mientras duele gastar la vida
Tratando de localizar lo que hace tiempo se perdió
Acabé con los jardines por tus flores
Inventé la alquimia contra la utopía
Y he llegado a confundir con la ternura
La lástima con que a veces me miras
Qué triste es asumir el sufrimiento
Patético es creer que una mentira
Convoque a los duendes del milagro
Que te hagan despertar enamorada
Y cómo duele que estés tan lejos
Durmiendo aquí en la misma cama
Cómo duele tanta distancia
Aunque te escucho respirar
Y estás a cientos de kilómetros
Y duele quererte tanto
Fingir que todo está perfecto
Mientras duele gastar la vida
Tratando de localizar lo que hace tiempo se perdió
Por qué nos duele tanta distancia
Fingir que todo está perfecto
Mientras sientes que te duele gastar la vida
Durmiendo aquí en la misma cama
Cómo duele
Hoe Het Pijn Doet
Ik vond het zonlicht midden in de nacht
En het nummer na de oneindigheid
Ik installeerde de Grote Beer op jouw tiara
En jij bleef daar, alsof er niets aan de hand was
Ik maakte het zeewater zoet voor jouw dorst
Ik huurde een afnemende kamer van de maan
En als een goede verliezer zocht ik in bed
Naar de dingen die de liefde niet oploste
En hoe doet het pijn dat je zo ver weg bent
Hier in hetzelfde bed aan het slapen
Hoe doet het pijn, zoveel afstand
Ook al hoor ik je adem
En je bent honderden kilometers verderop
En het doet pijn om je zo te willen
Te doen alsof alles perfect is
Terwijl het pijn doet om het leven te verdoen
Proberend te vinden wat al lang verloren is
Ik heb de tuinen verwoest voor jouw bloemen
Ik vond de alchemie uit tegen de utopie
En ik ben gaan verwarren met tederheid
De medelijden waarmee je me soms aankijkt
Hoe triest is het om het lijden te aanvaarden
Pathetisch is het om te geloven dat een leugen
De geest van het wonder kan oproepen
Die je laat ontwaken, verliefd
En hoe doet het pijn dat je zo ver weg bent
Hier in hetzelfde bed aan het slapen
Hoe doet het pijn, zoveel afstand
Ook al hoor ik je adem
En je bent honderden kilometers verderop
En het doet pijn om je zo te willen
Te doen alsof alles perfect is
Terwijl het pijn doet om het leven te verdoen
Proberend te vinden wat al lang verloren is
Waarom doet zoveel afstand pijn
Te doen alsof alles perfect is
Terwijl je voelt dat het pijn doet om het leven te verdoen
Hier in hetzelfde bed aan het slapen
Hoe doet het pijn