Escribir Una Canción
Escribir una canción no es ir deprisa
Como quieren ir deprisa los que asumen
Que es un acto fisiológico y mundano
Como hacer la digestión y crear desechos
Escribir una canción es crear tormenta
En el corazón del que la pare con dolores
Es un acto irreverente y solitario
Como lo es la confesión de un condenado
Es ir al cielo y abrir la puerta
Meterse al cuarto de un Dios noctambulo
Y esperar a que este dormido
Para robarle algún verso suyo
Salir despacio sin dejar huella
Y conspirar contra el gran peligro
De que se enteren que un Dios bohemio
Es el autor de lo que compartes
Si escribí por escribir algunas veces
Pa' aumentar el inventario en la despensa
Si un encargo me obligó al sacrilegio
De sentirme un arquitecto de emociones
Si escribir una canción no es ejercicio
Que mejora con la práctica y el tiempo
Es pegarle un bofetón a la rutina
Y rasgarle la piel a lo imposible
Es ir al cielo y abrir la puerta
Meterse al cuarto de un Dios noctambulo
Y esperar a que este dormido
Para robarle algún verso suyo
Salir despacio sin dejar huellas
Y conspirar contra el gran peligro
De que se enteren que un Dios bohemio
Es el autor de lo que compartes
Que quede claro que las canciones
Se las robamos a un Dios dormido
Een Lied Schrijven
Een lied schrijven is niet snel gaan
Zoals ze willen dat je snel gaat, diegenen die aannemen
Dat het een fysiologische en wereldse daad is
Zoals het verteren van voedsel en het creëren van afval
Een lied schrijven is een storm creëren
In het hart van degene die het met pijn voortbrengt
Het is een onbeschaafd en eenzaam gebaar
Zoals de bekentenis van een veroordeelde
Het is naar de hemel gaan en de deur openen
De kamer binnen van een nachtelijke God
En wachten tot hij slaapt
Om een paar van zijn verzen te stelen
Langzaam weggaan zonder sporen achter te laten
En samenzweren tegen het grote gevaar
Dat ze erachter komen dat een bohemien God
De auteur is van wat je deelt
Als ik soms schreef om te schrijven
Om de voorraad in de kast te vergroten
Als een opdracht me dwong tot het heiligschennis
Van me een architect van emoties te voelen
Als een lied schrijven geen oefening is
Die verbetert met de praktijk en de tijd
Is het een klap in het gezicht van de routine
En het scheuren van de huid van het onmogelijke
Het is naar de hemel gaan en de deur openen
De kamer binnen van een nachtelijke God
En wachten tot hij slaapt
Om een paar van zijn verzen te stelen
Langzaam weggaan zonder sporen achter te laten
En samenzweren tegen het grote gevaar
Dat ze erachter komen dat een bohemien God
De auteur is van wat je deelt
Laat het duidelijk zijn dat we de liedjes
Stelen van een slapende God
Escrita por: Ricardo Arjona