A Ti
A ti, te estoy hablando a ti
A ti, la que no escucha
A ti, que con lo que te sobra
Me darías la luz para encender los días
A ti, que juegas a ganarme
Cuando sabes bien que lo he perdido todo
A ti, te estoy hablando a ti
Aunque te importe poco lo que estoy diciendo
A ti, te estoy hablando a ti
Aunque es perder el tiempo
A ti, que te pasó tan lejos
El rigor del llanto y la melancolía
Si nunca dije la verdad
Fue porque la verdad siempre fue una mentira
A ti, te estoy hablando a ti
Aunque te valga madre lo que estoy diciendo
A ti, que te faltó el valor para pelear por ti
A ti, que te consuelas con cubrirte de Channel
Las huellas de mis besos
A ti, ya no te queda nada
A ti, ya no te queda nada, nada
A ti, que, por despecho, estás pensando con los pies
A ti que me dejaste solo
Incluso cuando estabas en mi compañía
A ti, ya no te queda nada
A ti, ya no te queda nada
Nada
A ti, te estoy hablando a ti
Tan sorda y resignada
A ti, que duermes con tu orgullo
Y te dejas tocar por tu rencor barato
A ti, que te gusta ir de mártir
Repartiendo culpas que son solo tuyas
A ti, te estoy hablando a ti
Porque no hay nadie más que entienda lo que digo
A ti, que te faltó el valor para pelear por ti
A ti, que te consuelas con cubrirte de Channel
Las huellas de mis besos
A ti, ya no te queda nada
A ti, ya no te queda nada, nada
A ti, que, por despecho, estás pensando con los pies
A ti que me dejaste solo
Incluso cuando estabas en mi compañía
A ti, ya no te queda nada
Y a mi me queda por lo menos
Este síndrome incurable de quererte tanto
A ti, ya no te queda nada
A ti, que te faltó el valor para pelear por ti
A ti, que te consuelas con cubrirte de Channel
Las huellas de mis besos
A ti, ya no te queda nada
A ti, ya no te queda nada
Nada
Aan Jou
Aan jou, ik spreek jou aan
Aan jou, die niet luistert
Aan jou, die met wat je over hebt
Me de licht zou geven om de dagen te verlichten
Aan jou, die speelt om me te verslaan
Wanneer je goed weet dat ik alles verloren heb
Aan jou, ik spreek jou aan
Ook al interesseert het je weinig wat ik zeg
Aan jou, ik spreek jou aan
Ook al is het tijdverspilling
Aan jou, die zo ver weg is
Van de strengheid van het huilen en de melancholie
Als ik nooit de waarheid heb gezegd
Was het omdat de waarheid altijd een leugen was
Aan jou, ik spreek jou aan
Ook al boeit het je geen reet wat ik zeg
Aan jou, die de moed ontbrak om voor jezelf te vechten
Aan jou, die je troost met een laagje Chanel
De sporen van mijn kussen
Aan jou, je hebt niets meer
Aan jou, je hebt niets meer, niets
Aan jou, die, uit wrok, met je voeten denkt
Aan jou die me alleen liet
Zelfs toen je in mijn gezelschap was
Aan jou, je hebt niets meer
Aan jou, je hebt niets meer
Niets
Aan jou, ik spreek jou aan
Zo doof en berustend
Aan jou, die slaapt met je trots
En je laat aanraken door je goedkope wrok
Aan jou, die het leuk vindt om als martelaar te gaan
Schuldgevoelens te verspreiden die alleen van jou zijn
Aan jou, ik spreek jou aan
Omdat er niemand anders is die begrijpt wat ik zeg
Aan jou, die de moed ontbrak om voor jezelf te vechten
Aan jou, die je troost met een laagje Chanel
De sporen van mijn kussen
Aan jou, je hebt niets meer
Aan jou, je hebt niets meer, niets
Aan jou, die, uit wrok, met je voeten denkt
Aan jou die me alleen liet
Zelfs toen je in mijn gezelschap was
Aan jou, je hebt niets meer
En voor mij blijft er in ieder geval
Dit ongeneeslijke syndroom van je zo veel te willen
Aan jou, je hebt niets meer
Aan jou, die de moed ontbrak om voor jezelf te vechten
Aan jou, die je troost met een laagje Chanel
De sporen van mijn kussen
Aan jou, je hebt niets meer
Aan jou, je hebt niets meer
Niets