Apnea
Cabe un siglo en este martes por la noche
Dueles más que el peor dolor que se inventó
El espejo lanza dardos de reproche
Hoy empieza lo que ya se terminó
La esperanza se tiró por la ventana
El insomnio se quedó a vivir aquí
El ayer lo dejó todo pa' mañana
Y el mañana, cuando esté, yo ya me fui
No consigo respirar
Hago apnea desde el día en que no estás
Caigo hasta el fondo del mar
Arañando la burbuja en que no estás
Imposible respirar
El oxígeno se fue de este lugar
Te regalo esta canción desesperada
Desabrida como lunes por la tarde
Colapsado, caigo al fondo y en picada
Y no tengo ni el valor pa' ser cobarde
No consigo respirar
Hago apnea desde el día en que no estás
Caigo hasta el fondo del mar
Arañando la burbuja en que no estás
Imposible respirar
El oxígeno se fue de este lugar
Prisa de rendirse y claudicar
Descenso en espiral, profundidad
Amnesia de pelear por respirar
Deseo de rendirse en soledad
Oxígeno golpeando una pared
El pulso tropezando sin radar
Colapsa corazón a su merced
Morir será mejor que recordar
No consigo respirar
Hago apnea desde el día en que no estás
Caigo hasta el fondo del mar
Arañando la burbuja en que no estás
Imposible respirar
El oxígeno se fue de este lugar
Apneu
Er gaat een eeuwigheid voorbij deze dinsdagavond
Je doet meer pijn dan de ergste pijn die ooit is uitgevonden
De spiegel werpt pijlen van verwijt
Vandaag begint wat al is geëindigd
De hoop is door het raam gesprongen
De slapeloosheid is hier komen wonen
Gisteren heeft alles voor morgen achtergelaten
En morgen, als het er is, ben ik al weg
Ik kan niet ademen
Ik doe aan apneu sinds de dag dat je weg bent
Ik val tot de bodem van de zee
Kras de luchtbel waarin je niet bent
Onmogelijk om te ademen
De zuurstof is uit deze plek verdwenen
Ik geef je dit wanhopige lied
Smaakloos als een maandagmiddag
In elkaar gezakt, val ik naar beneden en stort in
En ik heb niet eens de moed om een lafaard te zijn
Ik kan niet ademen
Ik doe aan apneu sinds de dag dat je weg bent
Ik val tot de bodem van de zee
Kras de luchtbel waarin je niet bent
Onmogelijk om te ademen
De zuurstof is uit deze plek verdwenen
Haast om op te geven en te capituleren
Spiraal naar beneden, diepte in
Amnesie van vechten om te ademen
Verlangen om in eenzaamheid op te geven
Zuurstof die tegen een muur slaat
De hartslag struikelt zonder radar
Het hart bezwijkt voor zijn genade
Sterven zal beter zijn dan herinneren
Ik kan niet ademen
Ik doe aan apneu sinds de dag dat je weg bent
Ik val tot de bodem van de zee
Kras de luchtbel waarin je niet bent
Onmogelijk om te ademen
De zuurstof is uit deze plek verdwenen
Escrita por: Ricardo Arjona