Marijke
't Was zo gemakkelijk om te zeggen:
" 't Is echt niet, dat ik niets om je geef."
Want ik ben nu ten volle gaan beseffen,
Dat er niets meer is, waarvoor ik eigenlijk nog leef.
Ik heb 't doel verloren,
Ik kan 't niet meer horen,
't Doet pijn in m'n oren,
Als men je naam uitspreekt.
Je hebt veel gegeven,
Bij jou had ik 'n streven,
Maar jij kraakte m'n leven,
Zoals je een rietstengel breekt,
Marijke, denk jij, dat ik jou kan vergeten.
Marijke, zie jij, dat jouw invloed verder zal vreten.
Marijke, jij weet, ik ben niet te vertrouwen.
Marijke, je bent bang om nog op iemand te bouwen.
Maar nu is het somber en donker buiten
En de regen, die klettert tegen m'n raam.
D'r is storm op komst, de wind huilt langs de daken,
En telkens weer hoor ik daarin jouw naam.
M'n handen beven.
Zonder jou te leven,
Is als 'n hart weggeven,
Maar dat deert jou niet.
Je hebt je eigen vrienden,
Je wilt je nooit meer binden,
Omdat 't jou niet zinde,
Al had ik daarom verdriet,
Ik geef toe, ik was dikwijls zwaarmoedig.
Je hebt geprobeert of je me helpen kon.
Als ik het nut van alles helemaal niet meer inzag,
Had ik jouw steun tot ik mezelf overwon.
Maar het werd je te veel,
't Greep je naar de keel,
't Werd 'n luchtkasteel.
Geluk vinden bij mij
En dromen, die mij belagen
In lengte van dagen,
Doen mij jou nu vragen:
Voel jij je ook niet vrij?
Marijke
Era tan fácil decir:
'No es que no me importes.'
Pero ahora me doy cuenta completamente,
Que ya no hay nada por lo que realmente viva.
He perdido el rumbo,
No puedo soportarlo más,
Duele en mis oídos,
Cuando pronuncian tu nombre.
Diste mucho,
Contigo tenía metas,
Pero tú destrozaste mi vida,
Como se rompe un tallo de caña.
Marijke, ¿crees que puedo olvidarte?
Marijke, ¿ves que tu influencia seguirá carcomiendo?
Marijke, sabes que no soy de fiar.
Marijke, tienes miedo de confiar en alguien de nuevo.
Pero ahora está oscuro y sombrío afuera,
Y la lluvia golpea contra mi ventana.
Se acerca la tormenta, el viento aúlla por los techos,
Y una y otra vez escucho tu nombre en ello.
Mis manos tiemblan,
Vivir sin ti,
Es como dar un corazón,
Pero a ti no te importa.
Tienes tus propios amigos,
Nunca quieres comprometerte de nuevo,
Porque no te gustaba,
Aunque eso me causara tristeza.
Lo admito, a menudo estaba melancólico.
Intentaste ayudarme.
Cuando no veía el sentido de nada,
Tenía tu apoyo hasta que me superara.
Pero fue demasiado para ti,
Te agarró de la garganta,
Se convirtió en un castillo de aire.
Encontrar la felicidad conmigo
Y los sueños que me acosan
Por el resto de mis días,
Me hacen preguntarte ahora:
¿También te sientes libre?