Joropo Siempre Joropo
Aaaaaaaaaaaaaa.....
Joropo endulza mi pecho
Para cantarte con ganas
Tu eres mi fiel compañero
Cuando voy a las parrandas
Cuando te canto yo siento
Un regocijo en el alma
El corazón se me ensancha
Mi garganta se engalana,
El que te escucha te aplaude
Se engolosina y te baila
Te grita y te zapatea,
Dándole vuelta a la sala
Contigo se identifica
Mi patria venezolana
Porque naciste aquí,
Como el folclor de sabana,
Los músicos y copleros
De la época pasada
Te sacaron a pasear,
Junto con el pentagrama,
El hombre del pañuelito
Don juan vicente torrealba
Te llevaron a caracas,
Pa que te inmortalizaras,
Llegaste al acetato
Para cubrirte de fama
Desde entonces para acá,
En cualquier fiesta de gala,
Tu eres el gran invitado
Porque le sobran agallas
Por eso el joropo es mío,
Por donde quiera que vaya,
El es criollo como el alba
Que amanece en la enramada
Como el himno y la bandera
De mi patria soberana
Por eso aquí se los dejo
Al pie del arpa tramada
En las manos de este arpista
Que toca sin faramalla
Del cuatro alegre y sonoro
Que deja en cada pisada
Una nota de esperanza
Entre las cuerdas blindadas
Del bajo trasnochador
Tocado con muchas ganas
Y el chi cha de las maracas
En medio de la enramada.
Aaaaaaaaaaaaaaa...
Arpista alegre el joropo
Pa que siga la parranda
Porque aquí nadie se duerme,
Mientras el arpa manduana,
Siga tocando y yo canto
Con mi voz purita y clara
Dibujando con mis versos
Estero sabana y palma
Pintando tantos motivos
De esta tierra legendaria
Dígame quien no se emociona,
Ver como bajan las aguas,
Del precioso rió apure
Cuando va de banda a banda
Oír la voz de un coplero,
Cantando a puerto miranda,
Ver un jinete a caballo
Con la soga arrabiatada
Tomarse un café cerrero,
Al despuntar la mañana,
Dime entonces camarita
Dime entonces camarada
Si yo no tengo razón,
Si no es verdad mis palabras,
Maestro siga tocando
Todavía esto no se acaba
Porque yo siento en mi pecho,
Una emoción que me embarga,
Y las ganas de cantar
Se me vienen en manada
Cual barajuste de toro
Que tumba la empalizada
Así es el joropo mío
Hijo de esta tierra plana
Tan puro como el amor
De la india maría laya
Fresquito cual manantial
Dulcito como la caña
Tiene el tono de florentino
De las tierras araucanas
El grito de ángel custodio
El alma de luis lozada
Y tiene un sabor a llano
Que no lo cambio por nada....
Joropo Altijd Joropo
Aaaaaaaaaaaaaa.....
Joropo verzacht mijn hart
Om met plezier voor jou te zingen
Jij bent mijn trouwe maat
Als ik naar de feesten ga
Als ik jou zing voel ik
Een vreugde in mijn ziel
Mijn hart wordt groter
Mijn keel versiert zich,
Degene die jou hoort applaudisseert
Verlies zich en danst met jou
Hij schreeuwt en stampvoet,
Draait rond in de zaal
Met jou identificeert
Mijn Venezolaanse vaderland
Omdat jij hier geboren bent,
Zoals de folklore van de savanne,
De muzikanten en zangers
Van de vroegere tijd
Hebben jou meegenomen,
Samen met de noten,
De man met de zakdoek
Don Juan Vicente Torrealba
Ze namen je mee naar Caracas,
Zodat je onsterfelijk werd,
Je kwam op vinyl
Om beroemd te worden
Sindsdien tot nu,
Bij elk galafeest,
Jij bent de grote gast
Omdat je vol lef bent
Daarom is de joropo van mij,
Waar ik ook ga,
Hij is criollo zoals de dageraad
Die opkomt in de takken
Zoals het volkslied en de vlag
Van mijn soevereine vaderland
Daarom laat ik het hier achter
Aan de voet van de getrommelde harp
In de handen van deze harpist
Die zonder poespas speelt
Van de vrolijke en sonore cuatro
Die bij elke stap achterlaat
Een noot van hoop
Tussen de versterkte snaren
Van de nachtelijke bas
Speelt met veel enthousiasme
En het gerammel van de maracas
Midden in de takken.
Aaaaaaaaaaaaaaa...
Vrolijke harpist, de joropo
Zodat het feest doorgaat
Want hier slaapt niemand,
Terwijl de harp blijft spelen,
Blijf ik zingen
Met mijn pure en heldere stem
Tekenend met mijn verzen
Savanne, palm en moeras
Schilderend zoveel motieven
Van dit legendarische land
Zeg me wie niet emotioneel wordt,
Als je ziet hoe het water daalt,
Van de prachtige Apure rivier
Als het van oever naar oever gaat
De stem van een zanger horen,
Die zingt naar Puerto Miranda,
Een ruiter op een paard zien
Met de touw in de hand
Een sterke koffie drinken,
Als de ochtend aanbreekt,
Zeg me dan, maatje
Zeg me dan, kameraad
Als ik geen gelijk heb,
Als mijn woorden niet waar zijn,
Meester, blijf spelen
Dit is nog niet voorbij
Want ik voel in mijn hart,
Een emotie die me overvalt,
En de zin om te zingen
Komt in een grote groep
Als een stier die
De omheining omver gooit
Zo is mijn joropo
Zoon van deze vlakke grond
Zo puur als de liefde
Van de indiaanse Maria Laya
Verfrissend als een bron
Zoet als suikerriet
Heeft de toon van Florentino
Van de Araucana-landen
De schreeuw van de beschermengel
De ziel van Luis Lozada
En heeft een smaak van de vlakte
Die ik voor niets ruil....