Gaivota Humana
O mar dava surras na areia
E o sol queimava quem tava ali
E o sangue corre frio nas veias
Lá no céu um homem voando eu vi
Voava lentamente como a bruma voaria
Olhava calmamente, lá de cima tudo via
Voava, vinha perto, sumia no deserto azul do infinito
Voltava navegando e contra o sol brilhando
Motor de vento brando
Tangia no sentido sul
Eu vi
Uma gaivota humana, eu vi
Eu vi
Uma gaivota humana
E o mar dava surras na areia
E o sol tostava quem tava ali
E o sangue corre quente nas veias
Lá do céu o homem caindo, eu vi
Descia velozmente como a pedra desceria
Espetacularmente lá de cima ele caía
E o mar soluçava na areia
E chorava na areia
E eu chorava na areia
Eu vi
Com muita pena o drama, eu vi
O fim
De uma gaivota humana, eu vi
Eu vi
Com muita pena o drama, eu vi
O fim
De uma gaivota humana, eu vi
Menselijke Meeuw
De zee gaf klappen op het zand
En de zon verbrandde wie daar was
En het bloed stroomt koud door de aderen
Daar in de lucht zag ik een man vliegen
Hij vloog langzaam zoals de mist zou doen
Kijkend kalm, van boven zag hij alles
Hij vloog, kwam dichtbij, verdween in de blauwe woestijn van het oneindige
Hij kwam terug, zeilend en tegen de zon stralend
Motor van zachte wind
Ging in de zuidelijke richting
Ik zag
Een menselijke meeuw, ik zag
Ik zag
Een menselijke meeuw
En de zee gaf klappen op het zand
En de zon verbrandde wie daar was
En het bloed stroomt warm door de aderen
Daar uit de lucht viel de man, ik zag
Hij daalde snel zoals een steen zou vallen
Spectaculair viel hij van boven
En de zee snikte op het zand
En huilde op het zand
En ik huilde op het zand
Ik zag
Met veel medelijden het drama, ik zag
Het einde
Van een menselijke meeuw, ik zag
Ik zag
Met veel medelijden het drama, ik zag
Het einde
Van een menselijke meeuw, ik zag
Escrita por: Arnaud Rodrigues