Ne Daj Se Ines
Ne daj se ines,ne daj se godinama moja ines.
Drukcijim pokretima I navikama,
Jer jos ti je soba topla, prijatan raspored
I rijetki predmeti...
Imala si vise ukusa od mene
Tvoja soba... Divota
Gazdarica ti je u bolnici
Uvjek si se razlikovala
Po boji papira svojih pisama,po poklonima,
Pratila me sljedeceg jutra oko 9 do stanice
I rusi se zeleni autobus tjeran jesenjim vjetrom
Kao list niz jednu beogradsku padinu.
U vecernjem sam odijelu, I opkoljen pogledima
Ne daj se mladosti moja, ne daj se ines.
Dugo je pripremano nase poznanstvo
I onda slucajno uz vrucu rakiju I sa svega nekoliko recenica lose prekrivena zelja
Tvoj je nacin gospodje I obrazi seljanke
Prostakuso I plemkinjo moja...
A tvoje grudi, krevet I moja soba objesena u zraku kao narandza, kao narandzasta svjetiljka nad zelenom I modrom vodom zagreba
Proletirskih brigada trideset I devet
Kod krkovic.
Pokisla ulica od prozora dalje
I sum predvecernjih tramvaja...
Lijepi trenutci nostalgije,ljubavi I siromastva,
Upotreba zajednicke kupaonice
I molim vas ako me tko trazi...
Ne daj se ines
Evo me ustajem tek da okrenem plocu
Dali je to nepristojno u ovakvom casu, mozart, requiem, agnus dei,
Meni je ipak najdrazi pocetak...
Raspolazem s jos milion njeznih I bezobraznih trenutaka nase mladosti,
Koja nas provlastitim ocima
Vara, krade I napusta,
Ne daj se ines.
Poderi pozivnicu,
Otkazi veceru,prevari muza odlazeci da se pocesljas u nekom boljem hotelu...
Dodirni me ispod stola koljenom,
Generacijo moja, ljubavnice.
Znam da ce jos biti mladoti,ali ne vise ovakve u prosjeku tisucu devetsto trideset osma,ja necu imati skim ostati mlad,ako svi ostarite,I ta ce mi mladost tesko past,a bit ce ipak da ste vi u pravu jer sam sam na ovoj obali koju ste napustili I predali bezvoljno a ponovo pocinje kisa,kao sto vec
Kisni listopad,na otocima more od olova
I nebo od borova,udaljeni glasovi koji se mjesaju glas majke, prijatelja, kceri, ljubavnice, roda, brata...
Na brzinu pokupljeno rublje pred kisu
I nestale svjetlastom bjelinom, jos malo setnje uz more I gotovo
Ne daj se ines...
Geef Je Niet Over Ines
Geef je niet over Ines, geef je niet over mijn jaren Ines.
Met drukke bewegingen en gewoontes,
Want je kamer is nog warm, een prettige indeling
En zeldzame voorwerpen...
Je had meer smaak dan ik
Jouw kamer... Een pracht
Je huisbaas is in het ziekenhuis
Je was altijd anders
Door de kleur van het papier van je brieven, door de cadeaus,
Je volgde me de volgende ochtend rond 9 naar het station
En de groene bus rijdt, gedreven door de herfstwind
Als een blad langs een helling in Belgrado.
In mijn avondkleding, omringd door blikken
Geef je niet over, mijn jeugd, geef je niet over Ines.
Onze kennismaking is lang voorbereid
En dan toevallig met hete rakija en met slechts een paar zinnen slecht bedekte verlangens
Jouw manier is die van een dame en je wangen van een boerin
Schoften en adellijken, mijn...
En jouw borsten, bed en mijn kamer hangen in de lucht als een sinaasappel, als een oranje lamp boven het groene en blauwe water van Zagreb
Van de proletarische brigades negenendertig
Bij Krkovic.
De regenachtige straat van de ramen verderop
En het geruis van de avondtrams...
Mooie momenten van nostalgie, liefde en armoede,
Het gebruik van de gezamenlijke badkamer
En alsjeblieft, als iemand naar me vraagt...
Geef je niet over Ines
Kijk, ik sta op om de plaat om te draaien
Is het ongepast op zo'n tijd, Mozart, Requiem, Agnus Dei,
Voor mij is het toch het mooiste begin...
Ik beschik nog over een miljoen tedere en brutale momenten van onze jeugd,
Die ons met onze eigen ogen
Bedriegt, steelt en verlaat,
Geef je niet over Ines.
Scheur de uitnodiging,
Annuleer het diner, bedrog je man door naar een beter hotel te gaan...
Raak me onder de tafel aan met je knie,
Mijn generatie, minnares.
Ik weet dat er nog jeugd zal zijn, maar niet meer zoals in gemiddeld 1938, ik zal niet jong blijven als jullie allemaal oud worden, en die jeugd zal me zwaar vallen, maar het zal toch zijn dat jullie gelijk hebben omdat ik alleen op deze oever ben die jullie verlaten hebben en zonder wil hebben overgegeven en het begint weer te regenen, zoals al
Regenachtige oktober, op de eilanden zee van lood
En de lucht van dennen, verre stemmen die zich vermengen, de stem van moeder, vrienden, dochter, minnares, familie, broer...
Snel de was opgepakt voor de regen
En verdwenen in stralend wit, nog een beetje wandelen langs de zee en bijna
Geef je niet over Ines...